Vellah Bogle

A year to be selfish

2009-01-03T18:35:00.007+01:00

Happy 2009!

2008 was een enerverend jaar. Met een nieuwe baan en het einde van een baan, met een grote liefde en een gebroken hart, met nieuwe vriendschappen, met lachen en huilen, met vallen en opstaan, met ruzie en bijleggen.

Of ik iets in 2009 anders zou willen doen, weet ik niet. Van iedere ervaring leer je. Spijt heeft geen zin. Goede voornemens geloof ik niet in, die zijn er alleen om verbroken te worden. Dan zou ik me moeten voornemen om aan te komen, minder plezier te hebben, minder te leren, niet zoveel waardevolle vrienden te hebben en mijn familie minder te waarderen.

Wat ik het afgelopen jaar meer heb gedaan, is voor mezelf kiezen. Zo vaak doen we dingen omdat we de verplichting voelen of omdat we bang zijn een ervaring te missen, omdat we bang zijn dat anderen ons anders saai, zielig of eenzaam vinden. Maar al die hooggespannen verwachtingen zijn zo vermoeiend.

Al in november begonnen de vragen te komen: "Wat gaan we doen met Oud en Nieuw? Gaan we naar een feest, vieren we het thuis? Waar kijken we vuurwerk?" En steeds vaker vraag ik me af: wat is er mis met niets plannen?

Koninginnedag vierde ik dit jaar thuis, in m'n eentje en ik genoot ervan. Voor een keer geen drukte, geen dronken joelende mensen, niet heen en weer gedouwd worden over de grachten, Thuis in m'n raam heb ik bootjes gekeken, in alle rust.

Zo ook Nieuwjaar. Weliswaar bij vrienden, met een heerlijk diner, champagne en oliebollen. Maar alles mocht en niets was verplicht. Vuurwerk heb ik vanaf drie hoog uit het raam gekeken en toen om half twee de moeheid me overviel, heb ik m'n fietsje gepakt en m'n bed opgezocht.

Juist de verplichting dat de feestdagen leuk moeten zijn, het voorgaande jaar moeten evenaren, dat je een goed verhaal te vertellen moet hebben aan je vrienden, stemt me al moe voordat ik eraan begonnen ben. Al die gespannen verwachtingen zorgen voor stress, druk en veelal achteraf een teleurgesteld gevoel.

Misschien doe ik dit jaar wel niet aan Koninginnedag, Bevrijdingsdag, Pasen, Pinksteren, Sinterklaas, Kerst en Oud en Nieuw. Of doe ik in ieder geval net alsof het ieder ander gezellig dagje zou kunnen zijn. Dan kan het alleen maar meevallen, toch?

Heb ik toch nog een voornemen voor 2009.

One little piggy...

2008-07-15T22:18:00.003+02:00

Het is een rare gewaarwording wanneer het nieuws je inhaalt.

Nog geen week geleden zat ik in Genève, waar Roos en ik in een parkje een man op een krukje zagen zitten. Niets bijzonders, ware het niet dat de kinderwagen naast hem gevuld was met stro en op het gras een klein biggetje lag te slapen. We stonden stil, verrast door dit ongewone zicht. Roos sprak hem aan terwijl ik een foto maakte. De man kwam uit Duitsland en vond het goed als we een foto maakten in ruil voor wat kleingeld. Ik dacht nog dat het een innovatieve manier voor een zwerver was om aan geld te komen, aangezien je ongetwijfeld genoeg verwonderde blikken en aanspraak zou krijgen.

Vanmiddag keek ik op Nu.nl en trok een redelijk opvallend nieuwsbericht mijn aandacht. Pas toen ik het aandachtig begon te lezen, realiseerde ik me de connectie.

Politie redt dronken varkentje
Uitgegeven: 15 juli 2008 11:38

VENETIE - De Italiaanse politie heeft een varkentje van slechts enkele maanden oud gered uit handen van een dronken Duitser.

Een aantal passanten had de politie gebeld omdat de man met het varkentje in een kinderwagen door het centrum van het Noord-Italiaanse Verona trok en het kleine zwijn dwong bier te drinken.

Man en varkentje zijn meegenomen naar het politiebureau. Het roze varkentje was al behoorlijk bedwelmd en is ter ontnuchtering overgedragen aan de dierenbescherming, zo meldde het Italiaanse persbureau ANSA dinsdag.

Tegen de Duitser is aangifte gedaan wegens dierenmishandeling.

(c) ANP

Het kan niet anders dan dat dit dezelfde man betrof. Ik ga er in ieder geval niet vanuit dat er veel Duitse zwervers met kleine biggetjes in kinderwagens rondlopen en aangezien de Noord-Italiaanse grens slechts uren verwijderd is van Genève... Ik hoop maar dat onze twee frank niet in het biggetjesbier is gaan zitten.

Call me Miss Supertramp

2008-07-13T12:28:00.005+02:00

Soms kan een film iets triggeren, een gevoel bij je losmaken van herkenning, van verlangen, van verdriet of geluk, van heimwee. Het gebeurt niet vaak, ik heb het sneller bij boeken waar mijn eigen invulling, gedachten de ruimte hebben om het dicht bij m'n hart te laten komen.

Vorige week zag ik Into the Wild, een film van Sean Penn over het leven van Christopher McCandless, die zichzelf omdoopte tot Alexander Supertramp. Een film over een tocht naar het onherbergzame Alaska, maar eigenlijk de zoektocht naar zichzelf, de essentie van het leven en van geluk. Een jongen die eenzaamheid niet wilde kennen, dacht dat liefde van anderen ondergeschikt was aan de zin van het leven.

Alaska was zijn eiland, zoals ik dat altijd noem. De behoefte aan het eiland, een plek om tot bezinning en rust te komen, ver weg van wat mensen van je willen en verwachten, van verplichtingen en beslommeringen. Het is misschien een fata morgana, een idylle. Zou alles echt van je afvallen als je daar bent, of neem je uiteindelijk je sores met je mee? Je kunt vluchten van je leven, maar kun je vluchten van jezelf? Om jezelf te leren kennen hoef je misschien niet naar de andere kant van de wereld te reizen, maar moet je leren naar jezelf te kijken,

Daarentegen zit in m'n leven een constante ruis, van werk, mensen om me heen. Een onrust: geen tijd om naar mezelf te luisteren, want over een uur moet ik naar een afspraak, morgen moet die klus af en die vriendin heeft ook een luisterend oor nodig.

Een sterk verlangen naar dat eiland komt op de meest waanzinnige momenten boven.
Wat houdt je dan tegen? Angst, lafheid, realiteitszin.
Kan ik een Supertramp worden? Wie weet. Dat eiland komt nog wel.

Rust

2008-07-13T11:50:00.004+02:00

In de drukte van werk en sociale activiteiten gaat het soms aan je voorbij hoeveel tijd en energie je eigenlijk in dingen steekt. Mijn lontje voelde bij lange na nog niet uitgebrand, maar het feit dat ik nog geen vooruitzicht had op vakantie begon me wel zorgen te baren.
Vrienden met relaties, single vrienden die met ouders op vakantie gingen... Misschien moest ik maar in mijn eentje gaan?

Vorige week sprak ik met m'n nichtje, die door de functie van haar vriend in Zwitserland woont. Eerder had ze al een jaar in Londen gebivakkeerd en in Parijs, waar ik haar ook was wezen opzoeken. Aan Vevey was ik echter nog niet toegekomen, terwijl ze daar toch al dik een jaar woonde. Een paar dagen naar haar toegaan, leek opeens een uitstekend plan. Gelukkig dacht zij daar hetzelfde over, alleen... ik kon eigenlijk alleen deze week komen.
Een gesprek met mijn manager en een bezoek aan de Easyjet site later was het rond.

Vevey, een uurtje van Genève af, bracht de weldaad die ik zocht. Rust, stilte, ontspanning. Ontbijten op het dakterras, fietsen door het dorp, uitwaaien aan het meer. We maakten een lange wandeling vanuit Puidoux in de bergen over Chabrix door de wijnvelden terug naar Vevey. Omringd door druivenranken, in de stralende zon en uitzicht over het meer van Genève, spraken we over familie, vrienden, liefde, geloof. Ik realiseerde me hoezeer ik haar had gemist, ons contact, de stilzwijgende band waarbij we zo liefhebben wie de ander is, hoe zeer we ook verschillen van elkaar. En ik realiseerde me hoezeer ik de afstand en rust nodig had van de dingen thuis.

Het voelt alweer bijna alsof ik nooit weg ben geweest. Maar wanneer ik het gevoel krijg de vat op de dingen kwijt te raken, probeer ik terug te denken aan dat moment in de wijnvelden, waar alles even simpel, onbezorgd en gelukkig was.

2008-07-02T11:18:00.001+02:00

There is a pleasure in the pathless woods,
There is a rapture on the lonely shore,
There is society, where none intrudes,
By the deep sea, and music in its roar:
I love not man the less, but Nature more,
From these our interviews, in which I steal
From all I may be, or have been before,
To mingle with the Universe, and feel
What I can ne'er express, yet cannot all conceal.

Lord Byron

Ochtendmeditatie

2008-06-13T17:59:00.003+02:00

Als kind (dat is nog niet zo lang geleden, houd ik mezelf voor) had ik het geluk dat ik iedere dag kon beginnen met een fietstocht door het park. Ons huis lag in de Zocherstraat, een zijstraat van het Vondelpark. Voordat ik goed en wel op de fiets zat, was ik al tussen de bomen. De basisschool lag in Zuid, aan de andere kant van het park, maar gelukkig kon ik de laatste vijf minuten stad door rustige straten fietsen. Op de terugweg stopte ik vaak bij de Mulder boekhandel op de Cornelis Schuytstraat - toen bestonden mobieltjes nog niet, maar m'n moeder wist vaak dat ik daar zat, m'n zakgeld uitgaf of gewoon met m'n hoofd in de boekenkast en m'n gedachten in een verhaal zat.

Toen ik naar de middelbare school ging, had ik het nog beter. Die lag - en ligt overigens nog steeds - tegenover Paradiso, een steenworp afstand van het park. Ik hoefde alleen over het Max Euweplein te fietsen en ik was er.

Met m'n diploma op zak, 19 jaar jong, nam ik een jaar vrij en ging werken bij het Hard Rock Cafe, toevallig gelegen aan, jawel, het Max Euweplein. De welbekende route naar school werd de welbekende route naar werk.
Later ging ik studeren in Utrecht, maar woonde nog steeds in Amsterdam en werkte nog steeds bij het Hard Rock. Mijn meditatietochtje verdween dus niet.
Pas na ruim zeven jaar verliet ik het cafe, de thuisbasis en begon aan een nieuwe baan in Amersfoort, die snel overging in een nieuwe baan in Hoofddorp. De route naar het Centraal Station was altijd druk, chaotisch, de route naar Lelylaan was saai en kil.

Tot ik ontdekte dat ik ook door het Rembrandtpark kon fietsen: deze leidde me een groot deel naar het station. Ik heb m'n ochtendritueel terug. En wanneer ik tussen acht en negen op de fiets zit, het gras nog vochtig is, de mensen nog knipperend met de ogen, kan ik zo ontzettend genieten van de merels die er triomfantelijk met een worm vandoor hoppen, de eendjes die in de poeltjes van gevallen regen dobberen en de konijntjes die nog niet doorhebben dat de mensen al wakker zijn en het tijd voor hun holletje wordt.
Het Rembrandtpark lijkt een baken van rust en de vijf minuten die ik nodig heb om het te doorkruisen zijn eigenlijk nooit genoeg.

Vandaag fietste ik sinds lange tijd weer eens door het Vondelpark. Deels opengebroken, altijd druk, nieuwe kunst die me verraste... Maar toch was het weer even thuis.

Dat geldt overigens niet voor boekhandel Mulder en het Barlaeus. Beiden grondig verbouwd - mooier en gelikter misschien, maar ik vond de afbladderende muren en oude houten deurposten van zowel de boekhandel als de middelbare school een stuk aantrekkelijker. Het zal de nostalgie wel wezen.

Food for thought

2008-06-08T23:24:00.003+02:00

If you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you,
If you can trust yourself when all men doubt you
But make allowance for their doubting too,
If you can wait and not be tired by waiting,
Or being lied about, don't deal in lies,
Or being hated, don't give way to hating,
And yet don't look too good, nor talk too wise:

If you can dream--and not make dreams your master,
If you can think--and not make thoughts your aim;

If you can meet with Triumph and Disaster
And treat those two impostors just the same;
If you can bear to hear the truth you've spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to, broken,
And stoop and build 'em up with worn-out tools:

If you can make one heap of all your winnings
And risk it all on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breathe a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: "Hold on!"

If you can talk with crowds and keep your virtue,
Or walk with kings--nor lose the common touch,
If neither foes nor loving friends can hurt you;
If all men count with you, but none too much,
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds' worth of distance run,
Yours is the Earth and everything that's in it,
And--which is more--you'll be a Man, my son!

Rudyard Kipling

In memoriam

2008-06-04T23:45:00.002+02:00

Een jaar geleden, op 5 juni 2007, 09.53 uur, werd Kristin overreden op de Overtoom door een cementwagen.
Morgenochtend zullen we de dag herdenken. Niet een moment waar ik naar uitzie, maar wel een moment waar ik bij wil zijn, voor haar moeder, voor haar vrienden, voor mijzelf.

Het jaar is zo snel gegaan, waarschijnlijk door de vele ontwikkelingen in de tussentijd in m'n eigen leven. Wanneer je aan een nieuwe baan begint, vervagen de herinneringen aan de oude. Maar Kristin is gebleven. Elke keer als ik in het verkeer bijna iets zie gebeuren; twijfel bij een oranje of rood licht, iemand een gekke maneouvre uit zie halen, dan is zij daar.
Het crue is dat ze niet overleed door haar eigen inschattingsvermogen, buitenlandse of niet. Zij hield zich aan de regels; de wagen die rechtsaf schoot, heeft haar niet gezien. Het leven van de chauffeur zal ook nooit meer hetzelfde zijn en ik treur voor hem. Maar hij heeft nog een leven.

Morgen komt haar moeder uit Australie, komen wij collega's en ex-collega's bij elkaar om elkaar, maar ook haar, te laten weten dat we haar niet zijn vergeten. De wereld draait door, maar staat op 5 juni, 09.53 uur, ieder jaar, toch even stil.

In memoriam
Kristin
We will always remember

Eendjes

2008-05-11T13:21:00.005+02:00

Hoofddorp is niet bepaald de aantrekkelijkste plek als het gaat om natuur en architectuur. Men komt het station uit, loopt naar de toren waar zijn of haar bedrijf gevestigd is en gaat aan het werk. Architectonisch valt er weinig te bewonderen.
Om het er nog enigszins aantrekkelijk uit te laten zien, is er rond meerdere gebouwen water aangelegd. Zo ook bij ons tijdelijke gebouw, voorheen Thomas Cook, nu l'Oreal. Geen mooi grasveld met een meertje, zoals bij Sanoma, maar een driehoekig betonnen gat van een aantal meter diep.

Twee weken terug liepen we voor de lunch naar buiten - hiervoor moeten we namelijk naar de overkant, naar het Sanoma-gebouw - en ontdekten een moedereend met acht kleintjes in het water. De moedereend moet haar nest hier gelegd hebben in de vuilnis die opgehoopt drijft in de hoeken, want het lijkt me onmogelijk dat de kleine eendjes de sprong van ruim anderhalve meter omlaag hebben gemaakt.
Maar het gat kent geen groen, planten, noch eten en hoewel moeder er wel uit kan vliegen, leek het lot van de kuikens somber. Ik kocht in de kantine - tot hilariteit van mijn collega's - een sneetje brood en voerde deze aan de eendjes - althans, de moeder- en vadereend vraten alles in één keer op en ik hoopte maar dat de kleintjes er iets van terug zouden zien.
Natuurlijk zou het geen doen zijn dit iedere dag te doen, het was slechts de pleister op een bloedende wond.

Een uur later kwam een collega boven: "Vellah, heb jij de dierenambulance gebeld?"
Ik keek haar verbaasd aan, had geen idee waar ze het over had. Maar blijkbaar had iemand anders zich ook het lot van de diertjes aangetrokken. Er moest een heel duikpak aan te pas komen om de hummeltjes te redden maar uiteindelijk lukte het.

Een paar dagen later hing naast de koffiemachine het volgende artikel:

Het nieuws had blijkbaar zelfs de lokale krant gehaald. In ieder geval was het eind goed, al goed. Mits de eendjes natuurlijk niet vervolgens door een reiger of snoek opgevroten zijn. Aan ons zal het in ieder geval niet gelegen hebben!

Mini = magnifiek

2008-05-01T19:08:00.004+02:00

Soms word je ergens spontaan verliefd op. Dat was bij mij het geval met de nieuwe Mini.
Toen ik het model voor het eerst zag rijden, keek ik mijn ogen uit: die is leuk!
Gewoonlijk vind ik de originele modellen van auto's een stuk mooier en ik verbaas me dan ook over de mislukte ontwerpen. Neem de nieuwe Beetle - een rond speelgoedwagentje wat in geen enkel opzicht op de prachtig gevormde Kever lijkt. Als het gewoon een zoveelste nieuw model vervoermiddel zou zijn, a la, maar het is bijna heiligschennis om dit miskleun de naam Beetle te laten dragen. De nieuwe Fiat 500 is al een stuk beter, maar het doet m'n hart niet sneller kloppen. Een leuk autootje, maar soms denk ik dat ik tegen de zoveelste Suzuki aankijk. Het springt er niet uit.

De mini daarentegen, daar was ik op slag verliefd op. Klein maar stoer. Met een rijbewijs redelijk vers op zak wil ik altijd alle auto's uitproberen, maar deze stond wel ergens bovenaan. Door een wat minder fortuinlijke gebeurtenis kreeg ik die kans. Mijn collega, die de trotse leaser is van een hippe Mini Cooper, brak haar arm en kon niet meer autorijden. Oplossing? Laat Vellah chauffeuren!

De eerste keren voelde ik me een complete idioot (in een stoere auto, dat dan weer wel). Gewend om oudere tweedehandjes te rijden, was ik verrast door de snelheid waarmee de Mini reageerde op de minste aanraking. Het paneel was een wirwar van toetsen, knopjes en lichtjes waar ik nu nog m'n weg in moet vinden. Maar naarmate de ritten vorderden, kreeg ik er steeds meer plezier in en liep het ook soepeler.
Van de week mocht ik de auto meenemen - m'n collega moest met de trein naar een afspraak en we hadden de Mini de volgende ochtend nodig. Ijdel als ik ben parkeerde ik de auto recht voor de deur, waar ik hem de rest van de avond goed in de gaten kon houden.

Grappig genoeg stond er aan de overkant van de gracht een oude mini, het welbekende schattige koekblik. Ik keek naar de een en toen naar de ander en besloot: voor het eerst wint de moderne variant het van een klassieker.

(Al is het toch ook wel echt een schatje!)

Alleen jammer van die prijs...

Check out my Slide Show!

2008-04-26T23:40:00.001+02:00

Ouder worden

2008-04-05T19:15:00.007+02:00

Tijdens de boekenweek stuurde m'n moeder me het boek Laat me niet alleen van Renate Dorrestein; een klein, grappig boekje over 'hoe je het beste oud kunt worden'. De beschrijvingen van Dorrestein's jeugd deden me terugdenken aan mijn eigen jonge jaren (die gelukkig nog niet ver achter me liggen). Ze vertelt over de in haar ogen ouderwetse levensbenodigdheden- en omstandigheden. "Met enige wellust denken mensen van mijn generatie (ik ben van 1954) soms terug aan de thans ondenkbare omstandigheden uit onze jeugd. Aan de bakelieten telefoon in de gang, (...) aan de bakker die aan de deur kwam met een mand brood aan zijn arm (...). We speelden met hoelahoep, knikkers, jojo en diabolo. We kochten een zak koekkruimels voor een dubbeltje en Bazooka Joe-kauwgom voor een stuiver (...). We maakten grote veranderingen mee, zoals de opkomst van de moderne Pastoe-meubels en Tomado-boekenrekjes. De eerste reclames, de eerste televisietoestellen bij de buren, de eerste auto's. En natuurlijk de eerste huishoudelijke apparaten."

Ik kom uit een volgende generatie, een tijd waar televisies, computers en auto's normaal waren. Maar is het allemaal zo anders, lag ik me in bed af te vragen terwijl ik dit las. Bij ons kwam nog iedere donderdag de eierboer langs, met verse eitjes en voor zover ik me kan herinneren, ook melk en soms bloemen. De meeste boodschappen deden wij om de hoek, bij kaasboer Maurits. Ik kan me niet herinneren vaak in de supermarkt te zijn geweest als kind.

Telefoneren deden wij eveneens met een oude bakelieten telefoon die je van de telefoonmaatschappij huurde. Wanneer ik op de middelbare school mijn moeder wilde bellen om bijvoorbeeld te zeggen dat ik naar een vriendin ging, stak ik de straat over naar Paradiso, waar twee telefooncellen naast stonden.

Mobiele telefoons kenden we niet. Dat zorgde ook wel eens voor problemen. Toen ik een jaar of zes, zeven, acht was, sloot mijn vader ooit ons per ongeluk buiten. Mijn ouders woonden niet samen en mijn moeder had blijkbaar geen sleutel van mijn vader's huis. Hij was vroeg weggegaan naar zijn werk en had uit automatisme de deur van buiten op slot gedaan. Mijn vader werkte als aannemer en was altijd op verschillende locaties. Zonder mobiele telefoon was hij moeilijk te achterhalen en dus waren mijn moeder en ik ingesloten. Uiteindelijk zijn we 'ontsnapt' door naar het balkon van de buren te klimmen.

Op mijn zeventiende kocht ik een pager, wat voelde ik me modern. Ik kon overal bereikt worden! Maar bellen deed ik nog steeds vanuit een telefooncel. Het eerste mobieltje kwam volgens mij pas op mijn achttiende of negentiende: een massief zwart model die met geen mogelijkheid in mijn jaszak pastte.

Als kind keek ik Sesamstraat op een oud zwart-wit tv'tje. Inderdaad, wij namen TV voor lief, maar wie had toen gedacht dat er nu platte luxe plasmaschermen beschikbaar zouden zijn?
Een cd-speler kwam pas laat bij ons in huis: cassettebandjes en elpees deden het toch prima?

Computeren deed ik jaren op een oude pc, met het befaamde zwarte scherm en groene tekens (wat het was weet ik niet meer... Een Tulip? Een Commodore? Ik zou het mijn vader moeten vragen). Later kregen we een nieuwe pc, met floppy's, waar ik patience op kon spelen. Wat een feest! Internet? Dat zou mij in de oren hebben geklonken als vliegende auto's: leuk voor in robotfilms, maar niet reëel.

Ja, ik kom zeker uit een generatie met veel meer luxe waar huishoudelijke apparaten en auto's al voor lief werden genomen, maar toch waren er toen ook nog veel dingen die nu ontzettend ouderwets lijken. Als ik nu terugkijk is er vooral de laatste jaren in relatief korte tijd heel erg veel veranderd. Met name de komst van internet en de mobiele telefoon hebben immense veranderingen teweeg gebracht. Ik ben pas 28, maar op mijn 14e had ik niet gedacht dat al deze dingen mogelijk waren. Tieners nu weten niet beter. Maar wat zal er op hun pad komen, waardoor zij over 10, 20 jaar terugkijken en dit allemaal weer ouderwets vinden? TV op je mobiel is al niet vernieuwend meer. Auto's die kunnen varen? Ze bestaan. Maar de wereld blijft constant in beweging en technologie blijft ons verrassen.

Ouder worden. Je moet vooral met je tijd mee blijven gaan.

Hallo, DAG!

2008-03-26T20:16:00.004+01:00

Het kostte pijn en moeite, bloed, zweet en tranen... maar hij is er: de eerste Wonen-spread in DAG.
Vandaag, 26 maart, stond hij - tot onze grote verbazing - op pagina 16 van de krant.
Een maand zijn we ermee bezig geweest; onderwerpen zoeken, lay-outs verbeteren, compromissen sluiten, onderhandelen met DAG die nooit tevreden leek en tot gisteren aan toe dwars bleef liggen. Was de lay-out eindelijk goed, nu waren ze inhoudelijk niet tevreden... Terwijl juist daaraan de afgelopen twee weken niets veranderd was! Op dat moment wilden wij de stekker eruit trekken: zoek het maar uit. De bemiddelende taak lag bij Mieke. Hoe of wat er gezegd is weet ik niet, maar vanochtend stond hij er dan toch mooi in. En eerlijk gezegd: ik ben toch wel een beetje trots!
Bedankt Nienke voor de vormgeving, Marieke voor de onderhandeling, Mieke voor het bemiddelen en Marloes voor de hulp. Samen hebben we het dan toch mooi gerooid!

M'n opa, m'n opa, m'n opa, in heel de wereld is er niemand zoals hij....

2008-03-26T19:38:00.008+01:00

Een lang weekend vrij kan heerlijk zijn. Wij waren verplicht Goede Vrijdag vrij te nemen (ofwel: er een vakantiedag voor in te leveren). Als ik dan toch moet inleveren, dan kan ik de dagen maar beter nuttig besteden en dus boekte ik een vlucht naar Londen om m'n vriendin Sam in Oxford op te zoeken.

Ik weet niet meer precies wanneer de laatste keer was dat ik in Oxford was, maar het is heel wat jaartjes terug. Als kind bracht ik er menig zomer door, omdat opa en oma uit Nieuw-Zeeland kwamen en een maand of wat in Oxford doorbrachten. Mijn opa Gordon Bogle had als Nieuw-Zeelander, een land dat behoort tot de commonwealth een Rhodes scholarship gekregen, een zeer prestigieuze beurs waarmee hij in Oxford kon studeren. Dat heeft hij dan ook gedaan en kwam mede daarom jarenlang terug naar de stad, ook al woonde hij aan de andere kant van de wereld. Uiteraard was een eveneens goede reden dat meerdere van zijn 5 kinderen in Europa woonden en het een goede kans bood om zijn kinderen en kleinkinderen geregeld te zien.

Sam was helaas grieperig en hoewel ze haar best deed me te vermaken met uitstapjes en culturele bezienswaardigheden, voelde ze zich niet top. Gelukkig heb ik ook een nicht in Oxford wonen, die me uitnodigde voor de paasbrunch. Na heerlijk gegeten en gedronken te hebben, besloten we een wandeling te maken. Sally, die zo'n 12 jaar ouder is dan ik en ook meer afweet van opa's geschiedenis, liet me zien waar onze grootvader gestudeerd had: Merton College.

Tegenwoordig heeft het een zeer moderne website, maar de universiteitsgebouwen stralen nog steeds klassieke elitaire elegantie uit. Het was indrukwekkend om rond te lopen tussen de gebouwen en te bedenken dat mijn opa daar als jongeman had rondgelopen, gestudeerd, misschien wel studentikoze geintjes had uitgehaald.. Het was de plek waar hij leerde en gevormd werd tot de hoog intelligente persoon die ik kende. Een professor in hart en nieren, hoewel ik hem voornamelijk zal herinneren als die lieve persoon met zijn grijze haren en gerimpelde gezicht, die altijd Snap en Jenga met me speelde en de beste scrambled eggs klaarmaakte...

Gordon Archibald Bogle, 1915 - 2005

Een zonnig vooruitzicht

2008-01-13T22:58:00.000+01:00

Na alle drukte van kerst en Nieuwjaar, de laatste loodjes bij Planet en vele afspraken, was het tijd voor rust. Even een adempauze. Mijn vriendin en tevens buurvrouw Lisa stelde voor om lekker uit te gaan waaien op het strand. Ik realiseerde me niet dat dat precies was waar ik behoefte aan had, totdat zij het zei.

Zondag de 6e togen zij, haar vriend Nemo en ik naar Bloemendaal. In een Greenwheels auto, wat mij goede gelegenheid gaf om weer eens in een andere auto te oefenen. Zaterdag was nog grauw en regenachtig wat ons weinig hoop gaf, maar gelukkig klaarde het op en werd het een prachtige middag. De zee was ruw, indrukwekkend, de wind was koud, maar het zonnetje maakte veel goed.
We struinden een eind door het zand, kijkend naar kinderen met vliegers, uitgelaten honden en de vele soorten afdrukken van schoeisel in de vloedlijn. Onze beloning bestond uit een kop warme chocolademelk met slagroom in Parnassia - vroeger een shabby strandtentje, inmiddels groots en commercieel, maar gelukkig niet minder gezellig.

Inmiddels is de eerste week bij Sanoma voorbij en ik kan niets anders zeggen dan dat ik hoop dat er nog vele zullen volgen. Het welkom was een van de hartelijkste die ik heb meegemaakt - met bloemen en al - en de collega's zijn vriendelijk, open en gezellig. Soms misschien wel iets te gezellig ;-)
Hoewel ik m'n plekje natuurlijk nog een beetje moet vinden, heb ik wel het gevoel dat ik me hier thuis kan voelen. Hopelijk geldt dat omgekeerd ook!

Wordt vervolgd.

2007-12-25T17:38:00.000+01:00

MERRY CHRISTMAS TO ALL!

See for more pictures of a Winter wonderland my Flickr page

I'm dreaming of...

2007-12-21T21:43:00.001+01:00

...a white Christmas after all?

Uitwaaien

2007-12-18T22:47:00.000+01:00

Ik doe het eigenlijk veel te weinig: uitwaaien aan de kust. Een wandeling langs de zee kan heerlijk zijn, maar zonder auto voelt het snel als te veel moeite. Bovendien lijkt het een zomerse aangelegenheid, niet echt een geschikte onderneming in een tijd als deze.

Zondag moest mijn moeder echter iets afleveren bij Jur en Thea, vrienden die in Bergen wonen - in een magnifiek huis trouwens, schitterende architectuur met een prachtig interieur dat vol staat met design zonder aan te voelen als een museum. Ik mocht mee en beter nog: ik mocht rijden.
Oefening baart kunst dus daar zei ik geen nee tegen, zelfs al had ik maar zes uur geslapen en stroomde er ongetwijfeld nog een druppel rode wijn door mijn bloed van de avond ervoor.

De dag was werkelijk stralend, geen wolk aan de hemel en volop zon, hoewel nog steeds ijzig koud.
Zo dicht bij de kust lag een wandeling voor de hand. Thea zei dat we naar Bergen aan Zee konden, maar adviseerde ons Petten, met de grote dijk en een prachtig natuurgebied erachter. Zo gezegd, zo gedaan!
Ik kan me niet herinneren dat ik er ooit eerder geweest ben: de trappen die je over de dijk leidden, kwamen me bekend voor, maar toen ik eenmaal zicht op zee had was het gevoel van herkenning weg.

Normaliter maak je een wandeling over het zand: dit was een wandeling over asfalt. Gelukkig maar, want zowel m'n moeder als ik hadden hakken aan (dat loopt niet echt fijn in zand). Waar het bovenop de dijk ijskoud was door een fikse wind, was het aan de zee verrassend mild; gek genoeg liepen we juist daar in de luwte. (Het zal overigens ook wel geholpen hebben dat ik een trui, colbert en twee winterjassen aan had.)

In de verte zagen we een aantal zwarte gestaltes het water uit rijzen. Was het een boot? Waren het rotsen? Een bunker? Van dichterbij bleek het inderdaad een gezonken schip te zijn, vlak voor de kust, doch ons onbekend. Indrukwekkend gezicht. (Helaas hadden we geen camera bij ons en dus probeerde ik het met de mobiele telefoon vast te leggen: een schamel resultaat tot gevolg.)
Ook op het asfalt blijft veel liggen, dan wel aangespoeld, dan wel verloren. Krabbepoten, veren, schelpen, visnetten, schoenen... als een klein kind bleef ik iedere vijf meter staan om te bukken en iets te bewonderen.

Terug reden we over de grote weg en stopten bij een klein, knus bruin cafe voor wat lunch. Frikandel voor Berend - een zeldzaam uitstapje in snackland voor hem, erwtensoep voor m'n moeder - lekker winters, een pannenkoek met kaas en spek voor mij - het kind had me blijkbaar nog niet verlaten. Thuisgekomen ging de verwarming hoog aan en kroop ik met een kop thee helemaal content op de bank. Aah, wat heerlijk: een zonnetje op je bol en de wind door je haren. Ik kan me geen betere besteding van de zondagmiddag bedenken. Bovendien was de katerige moeheid ook weg. Wat wil een mens nog meer?

Massaproduct

2007-12-17T21:18:00.000+01:00

Journalistiek hoort objectief te zijn. Natuurlijk is objectiviteit een relatief begrip, want uiteindelijk is de keuze voor wat nieuws is en de krant mag halen, welke invalshoek gekozen wordt en hoe de gebeurtenis beschreven wordt altijd nog in grote mate een subjectief proces.
Nieuwsmedia weten zich van elkaar te onderscheiden door the tone of voice, uitstraling en scoops.

Planet.nl won een aantal jaar terug meerdere prijzen voor de beste website van het jaar en was koploper als interactief nieuwsmedium. Met de jaren is de site met toenemende concurrentie wel wat teruggezakt in de lijsten, maar desalniettemin hebben de redacteuren nog eer in hun werk en doen ze hun best kwalitatief hoogwaardig nieuws te brengen.

Daaraan komt waarschijnlijk een eind, nu de redactie per 2008 wordt opgeheven. De inhoud van Planet.nl zal worden beheerd door DAG, de gratis krant van PCM en KPN. Inderdaad, van KPN, die geen eigen content meer wilde produceren. Maar omdat ze maar deels eigenaar is, worden deze werkzaamheden toch als extern gezien.

Dat de Planet site beheerd gaat worden door DAG zal de kwaliteit waarschijnlijk niet ten goede komen. Niet alleen is DAG sowieso in mijn optiek (en die van vele anderen) al niet het sterkste nieuwsmedium op de markt (daarmee druk ik me voorzichtig uit), maar het is uberhaupt vreemd om het ene nieuwsmedium de content van een ander te laten verzorgen. Uiteraard maakt dit in het geval van ANP berichten niet uit, die worden doorgaans klakkeloos overgenomen. Maar je wilt als medium altijd de eerste zijn met het nieuws, wat zou kunnen betekenen dat gebeurtenissen met enige uren vertraging op Planet.nl zullen worden geplaatst - op het moment dat het hoogstwaarschijnlijk niet heel nieuwswaardig meer is.

Daarmee is het verhaal nog niet afgelopen; er zit nog een interessant staartje aan. Vorige week werd namelijk bekend dat DAG noodlijdend is en daarom onder de Volkskrant zal gaan vallen.
Artikelen van de Volkskrant zullen dus worden doorgeplaatst op DAG, van waaruit het de bedoeling is dat ze worden doorgeplaatst op Planet. Een zeer vreemde constructie, die de pluriformiteit van het nieuws niet ten goede zal komen, vrees ik. Een massamedium, waarvan het maar de vraag is hoe lang het stand houdt.

Dat Planet roemloos ten onder zal gaan, daar zijn wij op de redactie vrijwel zeker van. Het vermoeden dat DAG het niet lang vol zal houden, wordt door dit nieuws alleen maar versterkt. Rest ons de vraag: waar gaat de stekker het eerste uit? We zullen zien...

Waar de mond vol van is...

2007-12-15T11:11:00.000+01:00

Ieder mens heeft zijn gewoontes, tics en eigenaardigheden. De een vindt het leuk, schattig of aandoenlijk, de ander ergert zich eraan. Maar vaak is de uitvoerder zich niet eens bewust van deze gewoonte. Ik zal ongetwijfeld ook zo mijn dingen hebben die anderen opvallen of irriteren, maar waar ik geen weet van heb.

Een van mijn zwaktes ken ik wel: ik kan lekker kwebbelen. Ik ben een praatgraag en praat, als ik enthousiast ben, ook snel. Sommige mensen vinden dat leuk, anderen denken: 'Vellah, hou in godsnaam eens je kop dicht.' Door je ergens van bewust te zijn kun je in ieder geval het proberen te ondervangen, al denk ik soms dat dat bij mij een verloren zaak is. You can't teach an old dog new tricks.

Ik heb gemerkt dat mijn ergernissen vaak gerelateerd zijn aan de mond.

Zo heb ik een vriendin die smakt; niet constant, maar iedere derde hap ofzo lijkt ze even adem te moeten halen tijdens het kauwen. Ik merkte dit voor het eerst op toen ik een aantal jaren terug samen met haar een paar dagen op vakantie ging. Het werd af en toe zo erg dat ik de neiging had in een andere kamer te gaan zitten.

Een paar weken terug is een collega van mij van een bureau uit mijn zichtsveld verhuisd naar een bureau tegenover mij. Wat mij nooit was opgevallen, stoort mij nu intens: ze is verzot op kauwgum en kauwt het liefst met de mond open. Het is alsof ik tegen een herkauwende koe aan zit te kijken. Haar voormalige buurvrouw erkende ook dat ze wat dat betreft opgelucht was ervan af te zijn. Maar ze is verder heel lief en een stuk ouder dan ik, dus ik durf er niets van te zeggen. In plaats daarvan zet ik meestal mijn koptelefoon op, zodat ik het niet hoef te horen, en draai ik mijn scherm zo goed mogelijk, zodat ik er zo min mogelijk van zie.

Recentelijk moest ik met de trein van Den Haag naar Amsterdam. Naast mij kwam een meisje te zitten die een appel begon te eten. Niets mis mee, ware het niet dat er een heel concert aan geluiden mee gepaard ging. Ik haalde opgelucht adem toen ze in Leiden uitstapte, om slechts vervolgens het gezelschap te krijgen van een jongeman die een uitgebreide lunch van sla, stokbrood en koffie naast mij begon te nuttigen. Gelukkig een minder luidruchtig vertoon, maar des te meer aanwezig. Ik was dan ook blij toen ik in Amsterdam uit kon stappen, weg van alle eters. Maar eenmaal in de tram klonk in mijn oren wederom een welbekend geluid: ik had het getroffen! Een vrouw achter mij was met veel gesmak van een appel aan het genieten. Alweer! Trok ik ze aan? Stond op mijn voorhoofd geschreven: kom bij mij zitten?

Het probleem met ergernissen is dat, zodra je ze hebt opgemerkt, je erop gaat focussen waardoor het alleen nog maar storender wordt. Helaas erger ik me niet aan mezelf, anders zou ik mijn gebabbel sneller opmerken. Tja, ze zeggen: wie zich met zijn eigen zaken bezighoudt, stoort zich niet aan andermans fouten. Misschien is dat wel mijn zwakte, dat ik te geinteresseerd ben in de wereld om mij heen...

Solliciteren; de slotfase

2007-12-13T20:34:00.000+01:00

Wie zegt dat 13 een ongeluksgetal is?
Vandaag, 13 december, voelt voor mij in ieder geval als een geluksdag.

Eerder belichtte ik al de perikelen van het solliciteren. De functies nader toelichten in mijn blog wilde ik niet, uit een soort bijgelovige angst dat ik het zou 'jinxen'. Nu kan ik vrij spreken.

Vorige week mocht ik op sollicitatiegesprek komen bij Sanoma, zoals de meesten van jullie wel weten de grootste uitgeverij op het gebied van tijdschriften (en via Ilse Media, ook een niet te mistane deelnemer op het gebied van websites) en in mijn ogen een walhalla. Ik had gereageerd op een vacature voor webredacteur Online Wonen; een functie die mij op het lijf geschreven leek.

Het gesprek was ontspannen, plezierig en maakte me nog enthousiaster voor de functie. Maar ja, je moet het opnemen tegen onzichtbare tegenstanders wier sterktes onbekend zijn.
Begin deze week zou ik iets horen over een eventueel tweede gesprek, of afwijzing uiteraard.

Maandag ging stil over in dinsdag, dinsdag ging stilzwijgend over in woensdag en ik werd steeds rustelozer. Woensdag, 16.00 uur kwam een verlossend telefoontje: zou ik op tweede gesprek willen komen? Uiteraard! Maar het moest snel en zo zat ik een kleine anderhalf uur later aan tafel met de uitgever van Online Wonen. Een man die duidelijk ervaring had in sollicitatiegesprekken en mij stevig aan de tand voelde. Verrassende vragen waar ik slechts spontaan op kon antwoorden. Achteraf wist ik niet wat ik ervan moest denken: had ik het goed gedaan, had ik het verpest? Hoewel ik er niets maar aan kon veranderen, werd ik juist nu zenuwachtig. Het vooruitzicht dat ik tot het einde van de week, misschien wel begin volgende week moest wachten op antwoord... Ik moest me erbij neerleggen.

Vanochtend, 11 uur, Amersfoort. De redactie van Planet is verlaten; slechts mijn twee directe collega's van de commerciele redactie en de eindredacteur van reizen hebben de moeite genomen hun werkplek te bezetten. Ach, met rust werk je lekker door.

De mobiel gaat. het is Mieke van Online Wonen. Verrast zeg ik spontaan: "Dat is vlot!" Ik geloof dat ze moet lachen. Ze vertelt me dat ze goed nieuws voor me heeft: Ik ben aangenomen!
Samen met nog twee anderen mag ik het team in Hoofddorp aan gaan vullen. Ik wil juichen, dansen, lachen, zingen maar weet me in te houden, al is het overduidelijk dat ik hartstikke blij ben.
Een hele dag werken heb ik eigenlijk geen zin meer in, ik wil de bloemetjes buiten zetten!
Maar zoals een redacteur betaamt (deadlines zijn deadlines) kruip ik - weliswaar met een brede grijns - achter mijn bureau. Nog tijd genoeg om de bloemetjes buiten te zetten. In het nieuwe jaar, met een nieuwe, fantastisch leuke baan!

***

De stille dood...

2007-12-10T15:35:00.000+01:00

...is Planet nog niet gestorven, al zal het niet lang meer duren. Feestelijk voelen wij ons bij KPN niet bepaald, maar als redacteur moet je soms de schijn hoog houden en dus heb ik een vrolijke special in de lucht gezet: de Feestmaand. Gelukkig beurt het vooruitzicht van Kerst en Oud&Nieuw me toch wel op en dus is dit een aangename special om te onderhouden. Een grote special bestaat uit een combinatie van redactionele en commerciele artikelen, zo ook hier. De commerciele artikelen over de Siemens Gigaset, Siemens Espresso en Otto zijn van mijn hand evenals de prijsvragen. De rest heb ik slechts geplaatst. Mocht je dus behoefte hebben om in de feeststemming te komen, weet je waar je moet wezen!

Liever behoefte om zo ver mogelijk van de decemberstress weg te komen? Dan heb ik ook iets voor je in de aanbieding: denk eens aan Oman.
Vind je Kerst en Nieuwjaar allemaal maar oppervlakkig en commercieel en zoek je iets uitdagenders? Ook dat kan. Check dan mijn artikel over Neurocampus.

Taalverloedering

2007-12-09T16:26:00.000+01:00

Eén van de (voornaamste) redenen dat ik voor journalistiek koos, is omdat ik ervan houd met taal te spelen: uitdrukkingen of metaforen te vinden, zinnen op te bouwen die emotie of herkenning oproepen bij de lezer. Daar ligt dan ook mijn zwakte: ik kan me vreselijk storen aan taalfouten en grammaticale fouten. Misschien ben ik te hard voor anderen, maar ik snap de fout vaak niet: waarom gebruik je een d in de tegenwoordige tijd als het feitelijk altijd, de ik-vorm en vragende jij uitgezonderd, op een t moet eindigen?
Wat is daar moeilijk aan?
En als je het kofschip (of fokschaap, zo het u belieft) aanhoudt, dan is de voltooide tijd ook geen puzzel.
En wat is die nieuwe tendens om woorden los van elkaar te schrijven? We leven, voor zover ik laatst checkte, nog niet in Engeland en hoeven dus hun regels niet hier in te voeren. Horen woorden bij elkaar, schrijf ze dan ook aan elkaar (mits de klinkers dat toelaten).

Vergrotende trappen met persoonsvormen blijken ook knap lastig te zijn. Variaties van groter als ik (brr), groter dan mij (brr) of groter als mij (dubbel brrr!) zijn niet van de lucht. Mensen, maak de zin af! Hij is groter dan mij ben? Nee, hij is groter dan ik ben! En vergrotende trappen zijn altijd DAN. Alleen bij een gelijkheid (even groot) of gelijkheid binnen ongelijkheid (twee keer zo groot) is er sprake van als. Waarom is dat zo lastig?

Ik kan me nog goed herinneren dat mijn docent Nederlands Ger Kleis op het Barlaeus ons het verschil tussen regelmatig en geregeld uitlegde. Regelmatig is met regelmaat (dus iedere dag, week, maand of in ieder geval met vaste intervallen van tijd), terwijl geregeld onregelmatig kan zijn, doch frequent. Nu doet bijna iedereen dat fout en niemand ergert zich eraan, behalve ik, lijkt het.

U ziet, het zit mij hoog. Als ik schrijven niet zo leuk zou vinden, zou ik me storten op een baan als eindredacteur. Ik vind het jammer dat het zo hard achteruit gaat. Of lijkt het maar zo? Heb ik een goede opleiding genoten?

Fouten maken is menselijk en als je niet in het schrijvende vak zit, ja dan moet een fout zo nu en dan kunnen (al heb ik het dan niet over de soort mails die ik tijdens mijn werk bij Hyves onder ogen kreeg: ik vin t eg nix da mn sus die vooto van me op r hyves geset heef: dat is geen Nederlands. Terug naar school!).
Maar zelfs tijdens de studie Journalistiek - waar de lessen grammatica overigens vrijwillig waren en dus blijkbaar al geen hoge prioriteit hadden - zaten mensen in het 4e jaar die echt erbarmelijk schreven. Blijkbaar keken ze nooit hun nagekeken stukken door, want dan hadden ze wel gezien waar hun zwaktes lagen en dat verbeterd. Het ergste vond ik nog wel dat klasgenoten die moeite hadden met d's en t's het afdeden als dat ze misschien wel dyslectisch waren, terwijl de rest van de woorden prima ging. Geen wonder dat die vriendin van mij, die wel echt dyslectisch is, op de middelbare school niet serieus werd genomen!

Helaas komen ze steeds vaker voor, niet alleen in tijdschriften en op internetsites, maar zelfs in vooraanstaande kranten als de NRC. Zo stond er in de weekendbijlage van vorige week een toch al niet sterke column over Stellenbosch, waar halverwege iets werd belicht dat volgens de auteur in kwestie 'op tafel licht'. Toen een invalster op de middelbare school tijdens het eerste lesuur ons probeerde wijs te maken dat peertje aan het plafond omschreven werd als 'ligt' en dat een man op bed 'licht', zijn wij stante pede naar de conrector gestapt. Hij lijkt mij onnodig te zeggen dat zij die les nooit heeft afgemaakt.
Jammer, ik heb niet gecontroleerd of zij de schrijfster van het stuk in de NRC was :-)

Solliciteren III

2007-12-07T19:00:00.000+01:00

Vacatures, die zijn er zat. Maar dat betekent niet dat ik geschikt ben voor iedere vacature of iedere vacature geschikt is voor mij. Met het verstrijken van de tijd merk ik dat mijn gewilligheid om werk te gaan doen dat mij niet ligt, begint te slinken.

Ik betrap mezelf erop discussies met mezelf te voeren: "Vellah, wees redelijk: je moet toch brood op de plank brengen. Misschien is die baan niet zo verschrikkelijk.""Ja, maar ik wil ook niet weer iets gaan doen waar ik geen plezier in beleef. En die zijsporen brengen me steeds verder weg van waar ik naartoe wil."

Logische vraag is dan: waar wil je naartoe? Tijdschrift, internet? Redacteur, webredacteur? Ik dacht dat ik precies wist wat ik wilde. Maar dan kom je weer iets tegen wat je doet twijfelen.

Sollicitatiegesprekken helpen. Soms merk je dat iets niet voor je is, soms word je opeens nog heel veel enthousiaster dan dat je al was. Dat laatste is nu het geval. Nu maar hopen dat zij ook enthousiast worden over mij!

Solliciteren II

2007-12-07T17:40:00.001+01:00

Internet, het is zo'n handig medium. Snel, groots en mits goed ingedeeld, overzichtelijk. Vacaturesites bieden informatie op maat en e-mail maakt solliciteren een stuk makkelijker.
Maar in de enorme massa aan sites en pagina's wordt ook weleens wat vergeten, zo heb ik gemerkt.

In februari solliciteerde ik naar een redacteursfunctie bij Hachette Filipacci Media (voorheen Quote Media). Tijdens het gesprek merkte ik dat de mensen me niet echt lagen en ik liet er dan ook geen traan om toen ik de functie niet kreeg. Opvallend genoeg staat de functie nog steeds (inmiddels ruim 10 maanden verder) op hun site. Ik kan me niet voorstellen dat ze nog steeds geen geschikte kandidaat voor de baan hebben gevonden. Als dat echt het geval is, moeten ze misschien hun eisen een beetje aanpassen.

Recentelijk solliciteerde ik naar een eindredacteursfunctie via Careeronline. De site maakt het heel simpel: zodra je op de button 'solliciteer nu' drukt, wordt je cv naar het desbetreffende bedrijf gestuurd. Dat wist ik niet - ik dacht dat je nog wel een sollicitatiebrief moest schrijven - dus schrok toen dat niet het geval bleek. Achteraf gezien ben ik blij dat ik die moeite niet heb genomen, want ik kreeg vrij vlot een mailtje terug dat de functie inmiddels vervuld was. Toen ik nog eens bij de vacature keek, zag ik dat deze al in augustus geplaatst was. Ruim vier maanden stond deze nutteloos op de vacaturesite. Nu begrijp ik best dat een plaatsing erdoorheen kan glippen, maar wat ik onbegrijpelijk vind, is dat de functie maar niet verwijderd wordt, terwijl mijn sollicitatie toch een duidelijke herinnering had moeten zijn. Liever lui dan moe?

Twee weken terug solliciteerde ik op een vacature voor internetredacteur die ik had gevonden op Monsterboard. Ik schreef keurig een brief, stak er alle moeite in die een sollicitant betaamt, om vervolgens een mailtje terug te krijgen dat er voldoende respondenten waren en nieuwe brieven niet meer in behandeling werden genomen. Desondanks staat ook deze vacature nog steeds op Monsterboard.

Blijkbaar kan het ze niet schelen dat mensen de moeite doen om een nette brief te schrijven en zich enthousiast maken voor de functie. Mijn vader heeft er een oplossing voor gevonden: hij belt het bedrijf voordat hij de moeite doet een brief op te stellen. Meermalen begon iemand aan de andere kant van de lijn te lachen als hij vroeg of de positie al bezet was, omdat het blijkbaar hilarisch was dat iemand dacht dat de functie nog vrij was. Mijn vader's simpele antwoord is: "Ik ben blij om te merken dat u het zo grappig vindt. Het is ook lachwekkend dat u een functie op het internet laat staan terwijl deze allang vervuld is, nietwaar?" Weet daar maar eens iets op te zeggen!

Solliciteren: het is een vak apart

2007-11-14T13:36:00.000+01:00

Je kunt fantastisch zijn in je werk, maar rampzalig in solliciteren. Mijn probleem is dat ik vaak te bescheiden blijf: al weet ik dat de baan geknipt voor me is, durf ik niet te zeggen dat ik de beste ben. Wat als ze me arrogant vinden?

Liever dan ze het idee te geven dat ik hun een gunst doe door mijzelf beschikbaar te stellen, krijg ik de behoefte om te smeken. Dat doe ik uiteraard niet, zo diep ben ik nog niet gezonken.

Gelukkig ben ik niet de enige die het zo ervaart, zo blijkt uit het volgende hilarische, maar oh zo herkenbare artikel van Janneke van der Horst uit de NRC.

(klik op de afbeelding om te vergroten)

Ik heb hier niets aan toe te voegen!

Alleen voor prinsjes en prinsesjes

2007-11-13T22:41:00.000+01:00

Een kunstenaar wil niet geketend worden. Dat heb ik door de jaren wel geleerd van Berend. Prachtige creaties maakt hij, maar wanneer ik hem vraag waarom het nooit in de winkels staat - zijn spullen zouden er naar mijn idee niet misstaan - krijg ik steevast het antwoord dat hij geen massaproducten wil maken en vast wil zitten aan verplichte leveringen (ik hoop dat ik het zo goed uitleg, Berend?) Dus hij verkoopt de meubels, nestkastjes en andere creaties aan de dijk. Heel af en toe doet hij iets in opdracht, voor de rest laat hij zich inspireren door het hout. Een tijd terug alweer stond er opeens een serie kinderkrukjes langs de oprit. Het woord kinderkrukjes is eigenlijk denigrerend, want deze juweeltjes waren eerder troontjes, geschikt voor prinsjes en prinsesjes.

Toevallig kende ik wel een prinsesje, namelijk het beeldschone dochtertje van mijn lieve vriendin Hazel, die in oktober 1 jaar zou worden. Een feestelijke aangelegenheid en een bekroning waard. Dus liet ik de tamtam rond mijn vriendengroep gaan en snel genoeg waren we het eens: deze schone jongedame verdiende een passende zetel. Ik vond de keuze nog knap lastig, maar gelukkig hoefde ik niet in m'n eentje te beslissen. Voordeel van familiebanden is dat je een gewenst product alvast kunt reserveren en zo werd het troontje met de leuningen van de dijk en dus van de markt gehaald. Twee weken terug was het dan zover: Indie vierde haar eerste verjaardag. Met enige waaghalzerij wist ik het cadeau voorop de fiets te binden en de stad door te steken. Het grote pakje zorgde voor bijna even grote ogen en toen de kleine prinsjes haar handje door het papier stak, schrok ze toch wel even. De onthulling zorgde voor enthousiasme bij de ouders en genodigden, maar wat zou de jarige jop er zelf van vinden? Kinderen zijn immers snel afgeleid en een praktisch cadeau zorgt niet altijd voor de grootste opwinding. Maar geheel zoals een prinsesje betaamt, nam ze plaats op haar nieuwe troon en sloot haar handen om de leuningen, alsof ze wilde zeggen: "Zo, deze is van mij. Onderdaan, waar blijft mijn troonrede?"
In een verloren ogenblik, toen ze even afgeleid was door andere interessante nieuwe spullen, besloot een vriendinnetje een steelse blik te werpen op het houten voorwerp dat de kamer domineerde. Dat werd haar niet in dank afgenomen, zagen wij aan de afgunstige blik.
Maar wij waren gelukkig, want het cadeau was duidelijk geslaagd. Zij een troon, maar Berend, die verdient een kroon. Goed gedaan!

Gladde sporen en technische mankementen

2007-11-08T22:52:00.000+01:00

Jarenlang ging ik met de trein heen en terug. Amsterdam - Utrecht, Utrecht - Amsterdam. Buiten mijn geliefde stad wonen wilde ik niet, met name omdat mijn toenmalige geliefde (en vrienden) hier woonden. Dus toog ik op en neer om de begeerde lessen journalistiek te volgen. Of soms ook niet, als de les korter duurde dan mijn reis lang was.

De NS stond bekend om de vele vertragingen, uitval van treinen en problemen door bladeren op het spoor. Gelukkig had ik daar zelden last van, omdat de treinen tussen Utrecht en Amsterdam ieder kwartier reden. Miste je er eentje, dan pakte je gewoon de volgende. Op de een of andere manier wist ik mij ook altijd recht voor een deur te positioneren, zodat ik altijd een plek had om te zitten.

Tegenwoordig reis ik niet meer naar Utrecht, maar naar Amersfoort. Het voordeel van die trein is dat hij geen tussengelegen stations kent en dus van A naar B rijdt, of moet ik zeggen van A naar A?
Sinds ik in juni voor de eerste keer in deze comfortabele intercity stapte, heb ik nooit problemen gehad. NS kampt met vertragingen en geirriteerde klanten? Ik weet nergens van.

Tot afgelopen week.
Maandagochtend: Het is even zoeken in die Duitse treinen naar een geschikte plek, maar ik vind dan toch een plaatsje in een ouderwets hokje voor zes personen, tegenover een oudere man. Ik zet m'n tas naast me, de krant op schoot en de thee op de grond (een tafeltje is er slechts bij het raam, twee stoelen van me verwijderd). We knikken vriendelijk naar elkaar.
Vlak nadat ik zit wordt er omgeroepen dat er een defect is aan de trein. De monteur is onderweg, wellicht duurt het niet lang maar je weet het nooit. We kunnen de sneltrein nemen, die tien minuten later zal vertrekken. Ik weet dat de sneltrein slechts tien minuten eerder aankomt dan de volgende intercity naar Amersfoort, dus ik besluit de gok te wagen en blijf zitten.
Vijfentwintig minuten later vertrekken we, een kwartier na de intercity. Ik stoor me niet aan de vertraging. Immers, op het werk valt momenteel weinig te beleven, de helft van de redactie is afwezig, en ik zit comfortabel in de trein met een krant, thee en muziekje. Geen betere manier om de dag te beginnen.
Drie kwartier later komen we aan in Amersfoort. Een rit die normaal een half uur duurt, maar ja, we zaten achter de sneltrein. Hoe kon het ook anders.

Dinsdagochtend: de trein vertrekt prachtig op tijd, zoals ik gewend ben, en de rit loopt voorspoedig. Wanneer we op Amersfoort aankomen, staan we stil voor een rood sein. Dat is normaal, we moeten altijd wachten tot een spoor vrij is. Na vijf minuten tuur ik toch nog eens uit het raam. Het duurt wel lang.
Ruim tien minuten later rijden we het station binnen. Eindelijk.

Dinsdagavond: Een rustige kleine coupe voor mezelf. Lekker. Dan komt een oudere vrouw binnen. Ik glimlach naar haar en ga verder in mijn boek. Op het perron wordt iets omgeroepen, hoor ik daar Amsterdam? De vrouw weet het niet, haar gehoor is niet goed meer.
Ik spits mijn oren: 'De trein vertrekt over tien minuten'. Vertraging, maar we gaan: geen probleem. Twee minuten later:'de trein naar Amsterdam rijdt vandaag helaas niet.' Wat zullen we nu krijgen? Oh nee, hij vergist zich, hij rijdt toch wel! Maar pas over tien minuten. "Wat riepen ze nou?", vraagt de vrouw verward aan me. Ik leg het uit. Maar ik kan het haar niet kwalijk nemen: waarom roep je zoiets om op het perron, in plaats van in de trein, waar de mensen die het wat kan schelen, je kunnen horen?

Donderdagochtend: Nadat ik gisteren lekker thuis gewerkt heb, begin ik vol frisse moed aan een nieuwe rit. Er is een onverwachte spoorwijziging en net op tijd weet ik de trein in te duiken, die ook nog eens aan het einde van het spoor geparkeerd staat. Een dubbeldekker, zelden ingezet naar Amersfoort. Ze zijn weliswaar niet zo comfortabel, maar om half tien is de trein lekker rustig en dus heb ik alle ruimte.
Na een hakkelende start stomen we op weg, tot we voor Hilversum stil komen te staan. Ik mis wat de conducteur zegt, want ik heb mijn oordopjes in. Mijn eigen ruimte en rust in de ochtend is heilig. Dan rijden we een paar meter en staan weer stil. De conducteur tettert door de speakers dat er een aanrijding was bij Den Dolder (ligt dat bij Hilversum? Tijd voor een nieuwe topografieles!). Er zijn vele reizigers gestrand en dus zullen we op Hilversum en Baarn stoppen om hun op te pikken. Nobel van de NS, wat kan ik daar tegenin brengen, denk ik, terwijl ik mijn sporttas op schoot trek en door een brede jongen naast mij half in het raam word gedrukt. Het feit dat de conducteur een relaas van vijf minuten houdt over oorzaak en gevolg, zorgt voor gelach, gegrap en gegrom.
Een kwartier en aardig wat lucht later, stap ik opgelucht ons kantoor binnen, om slechts twee van de zeventien collega's te kunnen begroeten. De sfeer zit er goed in!
Om drie uur is de redactie vrijwel verlaten. Antoinette en ik werken, weliswaar enigszins ongemotiveerd, maar stug door: Sales heeft er blijkbaar zin in en een lading aan specials verkocht. Om kwart voor vijf geef ik er de brui aan: ik ga de trein pakken.
Ik mag me wel haasten: hij vertrekt over tien minuten.

Donderdagavond: Hollend haast ik me over het stationsplein en duik het gebouw in. Wanneer ik de trap af storm naar mijn trein zie ik tot mijn verbijstering een geval dat uit Madurodam getrokken lijkt. Vier, misschien vijf coupes lang, in spitsuur: wat is er aan de hand?
Geen tijd om te denken, ik moet de trein in! Ik loop coupe door coupe, allen zitten vol. Wanneer ik niet verder kan (heeft de machinist nog een plek op schoot?) laat ik me in een halletje tegen de muur aan zakken. Dan maar hier, we zijn zo thuis.
Viva uit de tas, muziekje in (dat gebrom van andere reizigers hoef ik ook niet te horen). De conducteur steekt een relaas af over excuses voor kleine treintjes, tassen op schoot en drie minuten vertraging. Die vertraging kan ook oplopen, vanwege bladeren op het spoor en slippende wielen, legt hij uit.
Zou het dezelfde zijn van vanochtend? Of hebben ze allebei een cursus kletsen gevolgd? Maar liever geinformeerd dan in het ongewisse worden gelaten.
Ik verdiep me in m'n blad, terwijl om me heen de mensen staand een half uur gelaten uit het raam staren.
Eindelijk komen we dan aan op Amsterdam Centraal, waar het miezert en de nacht al is ingezet.
Ik zet m'n pet op en haast me naar mijn fiets. Ben ik blij dat ik morgen thuis werk!

Vertalen

2007-11-08T20:48:00.001+01:00

Tja, het is een vak apart. Wanneer ik teksten van of naar het Engels moet vertalen, lukt dat doorgaans prima. Mijn Engels is sterk, al is het naar mijn eigen idee niet goed genoeg voor journalistieke producties. Maar dat ligt misschien meer aan het feit dat ik ervan houd om te spelen met taal, dan aan mijn Engelse kwaliteiten. Een woordenboek helpt je soms een eind op weg.

Anders was het toen mijn nicht Roos, een zeer goede fotograaf, en ik samen producties wilden maken in Frankrijk. Ons plan was om de laatste ambachtelijke waaiermaakster te interviewen, die in Parijs woont en daar een museum runt.
Helaas sprak zij geen woord Engels en hoewel ik 6 jaar Franse les op de middelbare school heb gehad, durfde ik een interview over zo'n specifiek onderwerp niet aan. Echter, we konden het artikel verkopen aan Leven in Frankrijk, dus wat doe je dan?
Je andere nicht inschakelen! Een oudere nicht van Roos en mij, Helen, heeft een jaar in Frankrijk gewoond en hoewel haar kennis een beetje roestig was, durfde ze de gok te wagen.

Om mij EN haar voor te bereiden op de vragen die ik gesteld wilde hebben, vertaalde ik de site van het waaiermuseum via de vertaalsite Babelfish. Het kan een fantastische uitkomst bieden, maar een computer blijft een computer dus de kennis is soms beperkt. Zo ook hier. Waaiers zijn nu eenmaal een uitgestorven onderwerp. In de vertaling stond meermalen een vliegende muis, en hoewel ik uiteraard meteen doorhad dat de vertaling hier schortte, kon ik er in eerste instantie niet opkomen wat er dan wel bedoeld werd. Pas toen ik de tekst aandachtig begon te analyseren en begreep dat het uitvouwen van de waaiers leek op een vleugel, begreep ik dat hier gerefereerd werd aan een vleermuis. Natuurlijk! In het Frans wordt het woord nog heel letterlijk gebruikt, waar het bij ons mettertijd verbasterd is.

Tja, een vertaalsite is handig, maar de taal onder de knie hebben voorkomt een hoop misverstanden. De volgende tekst, die ik van Baschie doorgestuurd kreeg, bewijst maar weer dat ik niet de enige ben die tegen dit soort problemen aanloopt:

Babbling net software sparks international incident

Translation engine insults Dutch Consulate

Published Wednesday 7th November 2007 22:47 GMT

Updated A word of advice: Never use an online translation engine to communicate with the Dutch Foreign Minister.

Last weekend, a group of Israeli journalists used translation software in sending an email message to the Dutch Consulate in Tel Aviv. They wanted to discuss an upcoming visit to The Netherlands for a seminar on Dutch politics, but they ended up asking the minister several nonsensical questions about his mother.

"Helloh bud, Enclosed five of the questions in honor of the foreign minister: The mother your visit in Israel is a sleep to the favor or to the bed your mind on the conflict are Israeli Palestinian, and on relational Israel Holland," the email began, before making several more references to the minister's mum.

According to The Jerusalem Post, the Dutch Foreign Ministry is on the verge of filing a formal complaint against the journalists - and canceling their trip to The Netherlands.

The Israeli Foreign Ministry isn't too happy either. "How could this email possibly have been sent? These journalists have sparked a major, major incident," said an Israeli official. "Sure he can't understand many of the questions, because the English is so bad. But he is being asked about the sleeping arrangements of his mother!"

Meanwhile, the journalists say they're too embarrassed to make the trip.

Apparently, one of the journalists is pretty good with English, and that's what he'd used to arrange the trip. But when the Dutch Consulate asked for a list of questions they might be asking during the seminar, this lone English speaker was indisposed.

So another journalist used online translation software to translate their questions into English from his native Hebrew. And it spat out some babble.

The Jerusalem Post claimed that the journalists used the popular translation engine Babel Fish, but this appears to be incorrect. Babel Fish doesn't handle Hebrew. One reader tells us that the hacks used Babylon (www.babylon.com), though this has yet to be verified.

The chief problem was that the engine was unable to distinguish between "ha'im," the Hebrew word for "if," and "ha'ima," the word for mother. But there may be a reason for that. Here's the word from one Hebrew-speaking Reg reader:

While "ha'ima" is indeed *a* word for 'the mother', it is not spelled the same as "ha'im". It has an extra letter on the end. However, "ha'em", which also means "the mother" is spelled identically to "ha'im" when one is writing without vowel points, as is always the case when typing.

So the translation engine can be forgiven. But not the journalists. ®

Ik heb het artikel maar niet vertaald, want wie weet wat voor miscommunicatie dat had kunnen opleveren! :-)

Geloven II

2007-11-06T14:08:00.000+01:00

Geloven doe ik niet. Mijn ouders zijn allebei agnostisch, of misschien wel atheistisch. Ik zelf heb respect voor mensen die kracht of steun halen uit een geloof, daarmee bepaalde gebeurtenissen een reden kunnen geven, maar ik geloof simpelweg niet in een God op een wolkje.
Dat betekent niet dat ik niet opensta voor andere ideeen.
Leven na de dood? Tja, het zou zomaar kunnen... of hebben al die mensen waanideeen?
De Bermuda driehoek? Waarom ook niet. Mensen verklaarden Galileo ook voor gek toen hij zei dat de aarde rond was.
Leven buiten onze planeet? Het zullen vast geen groene mannetjes met grote zwarte ogen zijn, maar wie zegt dat wij de enigen zijn in het oneindige universum? Al gaat het om micro-organismen, zoals onlangs gevonden werd... er zal vast iets zijn.
We geloven meestal niet wat we niet kunnen bevatten. Het universum is oneindig, daar kan ik mijn brein niet omheen draaien, hoe hard ik het ook probeer. Maar het feit dat ik het moeilijk te visualiseren vind, betekent niet dat het niet zo is.

Uit interesse ben ik begonnen aan het boek The Secret. Doorgaans blijf ik zo ver mogelijk weg van hypes, maar dit was nog niet zo'n hype toen ik eraan begon en bovendien intrigeerde het me. Het idee is dat je maar hard genoeg aan iets moet denken, vol vertrouwen dat je het al hebt, en dat het dan naar je toe zal komen. Eerlijk gezegd, ik ben nog niet overtuigd. Maar dat komt misschien ook omdat ik de effecten ervan nog niet heb gezien. Het klinkt me nog steeds enigszins in de oren als een besmuikte manier om zieltjes te winnen, maar misschien word ik nog wel ingelijfd tot de sekte der Secretarianen, of hoe de gelovigen ook mogen heten. Want stiekem volg ik de aanwijzingen toch op. Ach, een journalist moet nu eenmaal research doen en alles aan der lijve ondervinden, nietwaar? ;-)
Mijn vader vindt The Secret nogal new age, zoals hij het noemt. Maar hij is wel een groot voorstander van vertrouwen en geloof in jezelf hebben. "Als je gelooft dat je het kan, en niet aan jezelf twijfelt, dan zal het echt gebeuren", meent hij. Ik hoop dat hij gelijk heeft. Ik geloof liever mijn vader dan een boek.

Ondertussen heb ik een vacature gevonden die op mijn lijf geschreven is. Ik voel met heel mijn hart dat dit is wat ik wil, dat het een functie is die ik kan naleven, en ik doe hard mijn best er vertrouwen in te hebben. Twijfel, het is een gemeen virus wat zich zelfs in mijn hart en geest verspreid heeft: wat als de mensen die mijn sollicitatiebrief moeten beoordelen, mijn kunnen en mijn wil niet zien? Mijn brief zonder enige verdere notie terzijde schuiven? "Vertrouwen, Vellah, vertrouwen, daar draait het om", hoor ik het stemmetje in mijn hoofd.
Maar voor de zekerheid duim ik toch en bid ik af en toe, tot de God waar ik niet in geloof.

Geloven

2007-11-05T23:00:00.000+01:00

Toen ik 12 was en ernstig ziek in het VU lag, kreeg ik van een klant van mijn moeder, Mendoza, een medaillon en een boekje. Met name het medaillon was bijzonder: het was, als ik me niet vergis, gezegend door niemand minder dan de Dalai Lama.

Het boekje, wat eigenlijk een gevouwen karton was, bestond uit een afbeelding van Boeddha met daarnaast de tekst:

"If there are sentient beings

who have all sorts of
diseases and sufferings -
such beings when they
contemplate the form of
the Medicine Buddha shall
obtain healthy appearance
and intelligence. All their
senses will become perfect
and they shall have neither
sickness nor suffering."

De ketting heb ik maanden, als niet jarenlang om mijn nek gedragen. De tekst ken ik nog steeds uit mijn hoofd. Op de raarste momenten schiet het me te binnen en roep het dan stilletjes voor mezelf op.
Of het geholpen heeft, weet ik niet, maar ik ben wel genezen.

Die klant is uiteindelijk uit het zicht verdwenen, maar ik ben hem nog altijd dankbaar voor deze giften.

Nieuw jasje (New look)

2007-11-03T18:42:00.000+01:00

Soms moet je jezelf opnieuw bekleden. Dat kan met kleren, met nieuwe meubels, of met een nieuwe attitude. En het kan ook met je blog.
In eerste instantie lijkt er misschien weinig gewijzigd, maar wie een oog heeft voor subtiliteiten, zal wel degelijk vernieuwingen zien op deze pagina.
Eigenlijk was het niet eens mijn eigen keuze: Blogger gaf me de optie voor een nieuwe lay-out waar meer mogelijkheden in verwerkt zitten. Nu ben ik niet tegen vooruitgang, dus waarom ook niet?
Het past wel in de frisse wind die door mijn leven waait.
Maar ja, no reason to change a good thing, dus aan de uitstraling heb ik niet lopen morrelen.

Wat vindt u ervan?

Sometimes you have to get a make-over, whether you do it with new clothes, new furniture, even a new attitude, or, in this case, with your blog.
At first glance it might seem not much has changed. But who has an eye for subtelty, will certainly see some improvements on this page.
It really wasn't even my own doing: Blogger gave me the option of a new lay-out, which has more possibilities. I'm not against progress, so why not?
It kind of suits all the changes going on in my life.
However, no reason to really change a good thing, so I kept the look and feel of the blog pretty much the same.
So, what's your verdict?

Uitgelekt (Leak)

2007-11-02T18:01:00.000+01:00

Het nieuws is dan eindelijk ook naar buiten gesijpeld. Nadat gistermiddag de grote directeur Jacob Middeldorp himself, samen met onze baas Onno Benninga nogmaals aan de redactie kwam vertellen dat de stekker eruit lag, stonden vanochtend de webpagina's vol van het nieuws.
(Klik op het beeld voor een vergroting)

Dutch Cowboys

Webwereld

Emerce

Villamedia.nl

Of er gelekt is, en wie er dan gelekt heeft, weten we niet en doet er ook niet toe. Wellicht heeft KPN zelf wel het nieuws naar buiten gebracht.
Wij hadden het bericht een maand geleden al gekregen. Veel nieuws werd er gisteren niet verteld, alleen dat de vaste medewerkers in principe allemaal boventallig verklaard zullen worden en de stekker er in principe op 1 januari uitgaat. Gelukkig nieuwjaar! We'll go out with a bang.
In ieder geval lachtte de heer Middeldorp dit keer niet bij het brengen van het nieuws.

PS: Aangezien we wel gewoon doorwerken, hier een nieuwe special over winterbanden.

So, the news is out. After our big boss Mr.Middeldorp himself came with our direct chief yesterday to tell the staff once again that they would be out of a job, several webpages covered the news today.
We're not sure who spread the news, maybe someone in our group called a contact, maybe it was the doing of KPN. It doesn't really matter.
We had gotten the news about a month ago. There were not many new facts to be told yesterday, except for the fact that people that have a contract at KPN (which I don't) will get redundancy pay and that our last day will probably be the 1st of January. Happy New Year! We'll go out with a bang!
At least Mr. Middeldorp didn't laugh while breaking the news to us, this time.

Geen pitspoes, maar racetijger

2007-11-02T18:00:00.000+01:00

Zoals ik al eerder beschreef, is mijn vriendin Hayley in diverse media geportretteerd vanwege haar racetalent. Ik heb veel foto's van haar tijdens het racen, maar om je echt in te kunnen leven, moet je eigenlijk zelf een race gaan kijken (of beter nog, tijdens een sponsordag naast haar in de auto gaan zitten voor een rondje over het circuit). Nu heeft ze ook nog faam met haar film op New Energy.tv.
Niet minder spectaculair is het filmpje dat haar zus Jodie van haar maakte, wat op Youtube en nu dus ook hier staat:

Beroemde vrienden in duurzame jasjes

2007-10-28T12:47:00.000+01:00

Afgelopen zomer werd ik gevraagd voor het herfstnummer van De Kleine Aarde met thema Mobiliteit een reportage te schrijven over Het Nieuwe Rijden. Een leuk project, niet alleen omdat ik nog niet lang daarvoor (in februari, welteverstaan) mijn rijbewijs had gehaald en tijdens mijn lessen flink geinstrueerd was over deze nieuwe, duurzame rijstijl, maar ook omdat ik de reportage kon doen met een van mijn beste vriendinnen. Hayley is namelijk coureur in de bmw-klasse. Inderdaad, racen is verre van milieubewust, maar daarom was het juist interessant om te zien wat zij zou vinden van de nieuwe methode.

Nu kan het best lastig zijn om een interview te doen met iemand die je goed kent; immers, je weet hoe de persoon in elkaar steekt, kan soms niet alle benodigde vragen stellen omdat je denkt dat je het antwoord al kent en tijdens het schrijven wordt het soms lastig een verschil aan te brengen in de eigenlijke tekst en de citaten, want haar taal is mijn taal en andersom. Maar in dit geval pakte het gelukkig goed uit en het resultaat was een mooi, informatief artikel (als ik dat zelf mag zeggen). En ze kwam zelfs met haar foto op de cover!

Grappig genoeg was Hayley in dezelfde tijd benaderd voor een fotoshoot voor JFK Magazine, een nieuwe, dikke glossy voor mannen. Sexy op de auto, een totaal andere insteek. Daar lagen de bladen dan naast elkaar in de winkel: Hayley in een blad over duurzame leefstijl, en Hayley in een blad over het luxe, stoere leven. Een vrouw met vele gezichten, dat is wel duidelijk. (Grappig overigens, dat ik haar belde tijdens de fotoshoot en ze vertelde dat er op het circuit nog iemand was die ik kende, namelijk de hoofdredacteur van JFK Magazine. Het bleek mijn oude stagebegeleider bij Playboy te zijn!)

Inmiddels heeft het Nieuwe Rijden-avontuur nog een staartje gekregen, een virtuele nog wel. Na het artikel in De Kleine Aarde werd Hayley benaderd voor een filmpje op New Energy TV. Het resultaat is nu te bewonderen. En ik moet zeggen, ik ben trots op haar!

Nostalgie

2007-10-24T10:33:00.000+02:00

Nostalgie... het komt soms op onverwachte momenten bovendrijven. Het kan zijn door een gesprek dat herinneringen oproept, het weerzien van een oude vriend, het herkennen van een muziekje, geur of zelfs een televisieprogramma.
Over dat laatste moest ik een artikel schrijven. Ik herinner me Arjan Ederveen en Tosca Niterink vooral als Theo en Thea, maar veel mensen leggen meteen de link met Kreatief met Kurk; een programma dat mijn ouders, als ik het me goed herinner, ook altijd keken.
Over dat programma moest ik een artikel schrijven. Opvallend genoeg is de serie nooit uitgebracht op video, maar nu wel op DVD: reden voor wat publiciteit. Lees meer op Planet.nl.

Tegeltjeswijsheden

2007-10-23T22:27:00.000+02:00

Ik weet eigenlijk niet of het heel erg Nederlands is, maar als ik iets altijd oubollig vond, dan waren het wel tegeltjes bij mensen aan de muur, met zinsspreuken, ook wel tegeltjeswijsheden genoemd. Misschien is het omdat je met de spreuken doodgegooid wordt, maar ik heb uitdrukkingen als 'oost west, thuis best' altijd verschrikkelijke dooddoeners gevonden.

Toch, als ik erover nadenk, ben ik ook opgegroeid met heel wat tegeltjeswijsheden. Alleen vond ik die bij mij thuis nooit dooddoeners, in tegendeel: ik ben het vaak roerend met de uitdrukking eens. Ja, natuurlijk kon ik ook wel eens mijn ogen ten hemel slaan als m'n moeder weer met een van haar gevleugelde uitspraken kwam (volgens mij had zij overigens de meeste van haar moeder, mijn oma overgenomen, zoals ik ze waarschijnlijk ooit aan mijn kinderen zal overdragen). Maar ze zijn me wel bijgebleven en op die toepasselijke momenten komen ze bovendrijven. Dan hoor ik een klein stemmetje in mijn hoofd, dat een van de volgende wijsheden fluistert:

'Never put off 'till tomorrow what you can do today!'
(Ik geef eerlijk toe, naar dit stemmetje luister ik niet altijd)

'If a job is worth doing, it's worth doing well'
(Wat kun je daar tegenin brengen?)

'Niets is blijvend, behalve de verandering'
(Toegegeven, die komt niet van de ouders af... ik las deze als kind en heb het geadopteerd)

Misschien geen tegeltjeswijsheid, maar wel een wijsheid om bij te leven:
'Find a man who can make you laugh. If he can't make you laugh, the relationship won't last'
(deze wijze woorden sprak mijn oma tegen mij in Nieuw Zeeland toen ik 17 was. Toen weet ik het aan ouderdom en dementie, maar ik heb inmiddels geleerd dat het de woorden waren van een wijze vrouw - ze heeft gelijk!)

En dan toch wel mijn favoriet:
'For when the One Great Scorer comes to write against your name, he marks - not that you won or lost - but how you played the game'
(een beroemde uitspraak van Grantland Rice, maar bij ons befaamd geworden door mijn opa - hoewel ik overigens niet uit een gelovig gezin kom).

Toegegeven, voor die laatste uitspraak heb je een behoorlijk grote tegel nodig! :-)

Gewoonlijk zou ik zeggen: slagzinnen, slogans, tegeltjeswijsheden... wat moet je ermee? Maar ik merk dat ik de uitspraken zelf steeds vaker gebruik, het roept een gevoel van thuis, van mijn eigen normen en waarden op. Tja, tegeltjeswijsheden, hoe cliche ze ook mogen zijn, zeggen vaak veel over een persoon... De volgende keer dat ik er eentje aan een muur zie hangen, zal ik daar over nadenken.

Overigens, een erg leuke site om je eigen wijsheden te bezegelen... eh betegelen: Truttig Tegeltje.
Goed voor opa, oma, moeder, vader, vriend, vriendin, betweter, onweter... of natuurlijk jezelf!

Doe mij maar digitaal

2007-10-23T22:07:00.000+02:00

Eens in de zoveel tijd hebben we bij Planet.nl grote specials, die in hun eigen opmaak, eigen webpagina gepubliceerd worden. Feitelijk draaien de specials op commercie: wordt er niks voor verkocht, dan gaat het niet door. Tegenover ieder commercieel artikel staan vier redactionele artikelen.
Hoewel de hele site naar alle waarschijnlijkheid een aflopende zaak is, stonden er al een aantal grote specials voor het einde van dit jaar ingepland, zoals de zorgspecial, de feestmaandspecial (waar ik verantwoordelijk voor zal zijn) en de special Digital Life and Style. Deze laatste is vandaag online gegaan.
Ik heb de commerciele artikelen op me genomen, te weten vier artikelen over Pentax camera's en zes artikelen over Siemens Gigasets. Technische prietpraat in een lekenjasje. Al zeg ik het zelf: als ik niet beter zou weten, zou ik echt denken dat ik er wat vanaf wist!

Lees en oordeel zelf:

* Pentax:

* Siemens:

Keep continuing

2007-10-18T23:20:00.000+02:00

Zoals ik zei, we gaan gewoon door. Vandaag is de nieuwe special van Lexa online gegaan, over de verschillen tussen mannen en vrouwen (Oh, don't I know it!). Eerlijk is eerlijk, geheel zelf geschreven heb ik het niet: het is een vertaling van bestaande Engelse teksten. Maar vertalen is ook een vak, niet waar? ;-)

The job was right there...

2007-10-18T22:19:00.000+02:00

... and then it was gone. Well, not all is gone, I guess: in my time at KPN I gained a lot: great colleagues, experience with internet publishing and commercial editing.
I already had a fair amount of experience with working for a big (international) company, but nevertheless I did gain some new insights here.

It is a pity, though. For all of us, it feels like a book has been closed before we finished the story. KPN changed it's course twice in the last year and now finally decided not to become a media company. Not just that, it doesn't want to produce any content at all anymore. Although it's still up in the air what will become of the portal Planet.nl, it has been decided that our whole office needs to go. So that's that. Over and done with, basta, finito.

But, no reason to give up yet. I'm just going to see it as a new opportunity. Maybe it was meant to be and something better will come my way. In the meantime, we're working as hard as ever. As long as the site still exists in this form, we need to fill it, don't we? It isn't over 'till the fat lady sings!

Zo heb je een baan, en zo...

2007-10-17T14:35:00.000+02:00

... heb je niets. Al gaat dat niet helemaal op: in mijn tijd bij KPN heb ik een stuk rijker geworden: een aantal goede collega's rijker, internetervaring rijker, commerciële ervaring rijker.
Werken voor een groot bedrijf, daar wist ik al alles van, al heb ik hier ook wat interessante nieuwe inzichten opgedaan.

Toch is het jammer. Het voelt voor ons allemaal alsof het boek is dichtgeslagen voordat het uitgelezen was.
KPN, die in het afgelopen jaar twee maal van koers veranderde, heeft nu besloten toch geen mediabedrijf te willen worden. Sterker nog, het wil helemaal geen eigen content meer produceren. Wat er met de portal Planet.nl gaat gebeuren, is nog helemaal niet duidelijk, maar er is wel alvast besloten dat de redactie niet meer nodig is. Klaar, basta, finito.

Ik vind het spijtig, omdat de baan een goede uitdaging bood en ik er goed op m'n plek zat. Maar ik vind het vooral sneu voor de mensen die hier al jaren werken, hun ziel en zaligheid in de site hebben gestoken en het hebben opgebouwd tot een portal die wat betreft inhoud kon concurreren met de grote internetmagazines van Nederland.
Maar we gaan niet bij de pakken neer zitten. Nieuwe ronden bieden nieuwe kansen. Maybe it was meant to be. Ondertussen werken we gewoon hard verder, want zolang de site er nog staat, moet hij gevuld worden, nietwaar? It isn't over 'till the fat lady sings!
***

PS Grijp dus je kans om de laatste zuchten van Planet.nl te bekijken, waaronder de razendboeiende (ahum) special over de Peugeot 308. Daadwerkelijk alles wat je over deze auto zou willen weten vind je hier terug....

Steve Fossett nog steeds niet gevonden

2007-10-08T14:06:00.000+02:00

(deze vond ik hilarisch! Zie voor deze en meer Lectrr: Planet.nl)

Cousins

2007-10-07T16:41:00.000+02:00

It's a funny thing. Sometimes I don't see my relatives for a really long time and then I see them one after another.

Both my father and my mother come from a pretty big family: my dad has one brother, two sisters, my mom has five brothers. Where as my relatives from my dad's side all live in the Netherlands (except for my sweet cousin Roos, who has lived in England and France and is now situated in Switzerland), my mom comes from New Zealand and the relatives are wide spread.

Two uncles have remained in New Zealand, one lives in the States, one lives in England, and, as I mentioned in my recent blog, one lives in Scotland. Two of my cousins live in New Zealand, one - for as far as I know - is momentarily in Peru, one is in the States and five are in England.
Getting all the family together has happened, well, for as far as I can remember, never in my lifetime. And as everyone is so far apart, unfortunately, I don't get too see most of them much.

Funny enough, even though I see so little of them, I generally feel closer to my mom's side of the family than that I do to my dad's. Maybe that's got to do with the fact that even though they don't see each other a lot, all the relatives are always close when they do spend time together, whereas on my dad's side of the family it seems more like an obligation than a joyful occasion. Not that I don't love them, don't get me wrong, but the family bond is just less strong.

Anyway, however I miss not seeing my uncles, aunts and cousins.
I've grown used to it, we all have, I think. Nevertheless, it still always feels great to have a reunion, like last week, when I got to see my uncle Simon and cousin Felix again. Felix, who was five when I last saw him, is now seventeen and it was great to talk to him and see how he matured, what was going on in his life.

But this time I was in for an extra treat, as my cousin Ollie from New Zealand happened to be in Europe for the wedding of one of his own cousins from his mother's side, and he came to Amsterdam! I had seen Ollie last eight years ago, when he spent some time in Amsterdam. We're only two years apart, so it was an easy connection. We caught up over dinner, had some good conversations and I really enjoyed spending time with him.

So I got to see two cousins in a week! Sometimes, you just get lucky! :-)

A week of renewed experiences

2007-10-03T21:47:00.001+02:00

It was indeed a week of renewed experiences, last week, on several levels. Not only was it ten years ago since I last went on holiday with my mom and Berend, it was about twelve years ago that I last saw my cousin Felix and probably not that much shorter since I last saw my uncle Simon. It must have been about as long that I had been in Scotland for the very first time, and unfortunately, I hadn't been back since. Somehow, when I book a holiday, I think of warm, sunny, exotic locations. Any country, city, place close to or north from the Netherlands just simply slips my mind.

This time however, I had a reason to go back, and a joyful one at that, as my uncle Simon was getting married. As the trip is not far, affordable and most importantly, Si happens to be one of my favourite uncles ;-) I was able to take time off work and go.

It turned out to be an experience I wouldn't have wanted to miss. I immediately fell in love with the country, which is, although only an hour away by plane, so very very different from Holland. Every corner you turn, there is a new horizon, from hills and mountains, to lochs, forests, meadows and some outstretched areas that reminded me most of a tundra. Wildlife everywhere: in one hour we counted 88 pheasants, 5 rabbits, 4 ducks and one dead deer.
Later we saw squirrels, live deer (thank god), tens of rabbits surrounding my tent, a dead badger and a lot of other dead, indefinable animals on the road. Well, I guess, when in nature, that's life.

The people were so kind, and helpful. When the pick-up suddenly broke down (oh a disaster the day before the wedding, but a whole story on it's own), a man in his fifties dropped everything to help us push the van out of the way, while the lady of a store close by called the garage and offered us tea. Even the road signs were polite: ' We apologize for the inconvenience' and ' We're sorry, this bus is out of service'. Really not things you should be surprised about, but as mom and I talked, we realized that we are just so used to the bluntness and distance that Dutch people generally portray, that this was really enlightening.
Well, the accent helps too. I tried to learn the way of the Scots, but to be honest, I sounded more like a Pakistani. :-)

We did a lot of sightseeing, visited the west coast, checked out Edinburgh and Glasgow, went to the Transport museum and a deer centre, and of course, most importantly, did what we came for: we went to Simon and Kirstie's wedding. Even with a minister raving about God, shaking his body like he was possessed, while none of the family is religious, I found the wedding itself quite magical. The ceremony took place up on a hill top, in the freezing (and I mean Freezing!) cold, in the wind. But it was a sunny day, and walking up the hill with a wooden chair on my shoulders, looking back and seeing the parade of people following, hearing the swelling of the violin music while the bride and her brides maids in their beautiful dresses glided through the grass, I really felt enchanted and honoured to be there to experience it. The rainbow that came out just at the right time, as if to christen the wedding, was just icing on the cake.
The reunion with my cousin, who was five since I last saw him but who grew up to be a beautiful, handsome, sweet and cool seventeen year-old, was wonderful. And I gained even more family, as Kirstie has 4 daughters, who, I guess, I can now call my cousins by marriage.

Although it's hard to live in a tight space for a week with other people, even when it's your mom and 'randpapa', I found it more a worthy experience than a difficult one. I dare to say it proved to myself that I have grown over the last few years, not to always want to be right, or even if I feel that I am, for peace not always look for confrontation. I think I'm less overbearing. Of course it is a progress and I still make mistakes or will loose my temper, as I probably still will when I'm eighty. Life indeed is a learning process and we all have our flaws. We just have to make the best of it and hope that others can accept them, as do we with our loved ones.

At least I, easily cold that I get, knew how to survive sleeping in a tent at degrees coming close to zero. The sleeping bag and duvet that mom brought and my stockings, legging, sweat pants and sweaters certainly did help.

Somehow, the nine days felt a lot longer, although they say that time flies when you're having fun. And although the whole country was quite new to me, in a way it felt like coming home. Whether it had to do with the country, the people, or seeing the family again, I don't know. Maybe it's our Scottish great great grandfather’s blood still running through my veins...

I do hope to see it again sometime soon.

PS: For more pictures of Scotland, look on my Flickr site.

Nieuwe artikelen

2007-10-03T21:38:00.000+02:00

Een korte update van nieuwe artikelen:

* De vierde en tevens laatste special van Ierland is online gegaan en zal nog tot 15 oktober lopen.
* Wie nog steeds niet gelooft in online daten, moet dan maar dit artikel lezen...
* Wie heel snel is, kan nog even vlug naar Millionaire kijken: deze artikelen gaan morgen offline.
* Negen artikelen schrijven, over 1 auto lijkt onmogelijk, maar het is toch gelukt. De special over de Peugeot 308 wordt nog gepresenteerd, wanneer de klant hem heeft goedgekeurd.

Dat was het weer voor nu! Kastje dicht, oogjes toe.

Virtuele liefde

2007-09-09T16:54:00.000+02:00

Online daten: het is een fenomeen waar ik nog steeds niet voor gevallen ben. Ik koester nog steeds de stille hoop dat ik de juiste persoon 'gewoon' op straat, in de kroeg, of via vrienden tegen het lijf loop.
Toch, internet raakt steeds meer vervlochten met ons dagelijkse leven en dus ook met de dingen die daarin van belang zijn, waaronder relaties. Het is een makkelijke manier om nieuwe contacten op te doen, al schuilt daarin ook mijn terughoudendheid. Immers, iemand kan zich makkelijk voordoen als iemand anders, een betere vorm van zichzelf zogezegd. En waar je in de kroeg iemand in de ogen kijkt, stem hoort en gebaren interpreteert, praat je hier tegen een blanke pagina, een doek waarvan de onderste lagen niet te zien zijn.
Maar dat internet niet een contactvorm is voor eenzame, contactgestoorde, wanhopige vrijgezellen, wordt steeds meer mensen duidelijk. Zo ook mij. Je hoort verrassende, mooie, grappige verhalen van mensen die elkaar hebben gevonden via virtueel contact. Ik betrapte me er in het begin op dat ik dacht: 'Jij? Internet daten? Maar je bent zo normaal, en leuk.' Uiteindelijk heeft het niet te maken met of je sociaal bent of niet, of hoe mooi of lelijk je bent.
Voor Lexa.nl, een van de grootste dating sites van Europa, heb ik een aantal stellen geinterviewd die elkaar hadden gevonden via het internet. De verhalen waren grappig, ontroerend, overtuigend. Het kan dus wel en er is niets geks, zieligs of wanhopigs aan. Het getuigt zelfs wel van een beetje lef. Lees en oordeel zelf.

Frisse winden, nieuwe artikelen

2007-09-02T15:04:00.000+02:00

Na twee maanden heb ik inmiddels wel enigszins the hang of it gevonden en lukt het me redelijk zelfstandig te werken. Op de redactie vinden veel wijzigingen plaats: mijn directe chef van de branded content afdeling heeft ontslag genomen, evenals onze hoofdredacteur en de uitgever. Ontevredenheid over KPN is de grootste beweegreden en ik begrijp goed waarom, al ervaar ik het nog niet zo. Het is ook wat je er zelf van maakt en ik word in mijn positie gelukkig niet tegengewerkt. Mijn collega, met wie ik sowieso al het meest te maken had en die mij de fijne kneepjes leerde, is nu chef, waar ik erg blij om ben. Haar ken ik immers al en naar mijn idee verdient ze de functie niet alleen, maar zal ze er ook heel goed in zijn.

Ondertussen gaat het werk verder en wordt het langzaamaan drukker.
Er staan weer nieuwe artikelen online, voor diegenen die het interessant vinden.
De derde special van Ierland loopt inmiddels.
Daarnaast heb ik een kleine special over Centre-Val de Loire geschreven, die zowel op Planet als HetNet loopt.
En aankomende week zullen de succesverhalen van online dating online gaan, maar daar moeten jullie nog even op wachten. ;-)

Ondertussen vertelde m'n collega dat ze een salesbespreking had gehad en dat de salesmanagers een compliment hadden gegeven over m'n schrijfstijl. Toch leuk om te horen! :-)

Ter voorbeeld

2007-08-06T20:32:00.000+02:00

Voor wie een sneak peek wil in mijn werk:
dit is een aantal voorbeelden van de afgelopen maand:

* Modeshow Hans Ubbink (foto's)
* Special over de Citroen C-Crosser
* Special over Ierland (dit is deel 1; deel 2 komt op 15 augustus, deel 3 komt op 1 september, deel 4 komt op 15 september)
en... de moeilijkste: een artikel over een computerserver :-S

Binnen de specials (die uit meerdere artikelen bestaan) heb ik alle stukken geschreven.

Daarnaast draai ik ook de shoppingpagina's van Planet en HetNet in elkaar (dus als je nog op zoek bent naar iets...) ;-)
En tot slot voer ik de promo-activiteiten in voor de afnemers van KPN digitale televisie (voorheen bekend als Mine TV).

Enjoy!

Terug van weggeweest

2007-08-06T20:07:00.000+02:00

Ik weet het, ik weet het. Iedere keer neem ik mezelf voor m'n blog goed te onderhouden en iedere keer gaat dat voornemen in rook op. Genoeg te vertellen, daar ligt het niet aan, maar gebeurtenissen en ervaringen slokken doorgaans ook veel tijd op. Wie weet gaat het beter als ik helemaal geen plan meer trek.

Een korte update.
Zoals ik al eerder had verteld, had ik via een klasgenootje van de basisschool een aantal freelance klussen gekregen voor Planet/ Het Net. Toentertijd liet ze al doorschemeren dat ze eigenlijk op zoek waren naar nieuwe collega's. Dat sudderde een tijdje door, zonder dat er echt actie ondernomen werd. Groot bedrijf, dan gaat alles wat trager.
Halverwege juni, toen ik inmiddels had begrepen dat mijn collega bij het Hard Rock zou vertrekken en ik had besloten dat ik dan eigenlijk ook niet wilde blijven, kreeg ik opeens een telefoontje: of ik op gesprek wilde komen bij KPN. Zo gezegd, zo gedaan en vanaf daar ging het in een sneltreinvaart. Vier dagen later ging ik op gesprek, een uur later was ik aangenomen, en de week erop was ik er al een dag aan het werk.
Begin juli ben ik dan officieel begonnen, als commercieel redacteur voor KPN New Business, wat betekent dat ik o.a. artikelen schrijf voor Planet en HetNet met een commerciele insteek en zorg dat deze zo veel mogelijk onder de aandacht komen op de sites (dmv aankeiling ed). Daarnaast werk ik aan de promo-activiteiten voor interactieve televisie. Leuk, afwisselend werk met gezellige collega's.
De redactie is de laatste tijd in rep en roer; onze chef en de hoofdredacteur hebben kort na elkaar ontslag genomen, de nieuwe plannen voor Planet.nl vallen niet bij iedereen in goede aarde en de verhuizing van Amersfoort naar Amsterdam stuit ook op nogal wat verzet, maar ik rijd even gemakkelijk op de golven mee.

Het voordeel van een groentje zijn: alles is nieuw, dus wat er ook verandert, ik pas me wel aan.

How your life can change in one split second...

2007-06-06T14:50:00.000+02:00

Het had zo'n feestelijke dag moeten worden: 5 juni, de dag dat het Hard Rock de herdecoratie zou vieren met een groot feest voor pers en genodigden. Weken hebben Jess en ik, naast Bobby en collega's van corporate en het PR-bureau gewerkt om er zo'n groot mogelijk succes van te maken.
Dus toen ik 's ochtends opstond dacht ik: hehe, eindelijk, vanavond is het zo ver.

Vlug naar het werk, laat voor een bespreking. Op de kruising van de Overtoom met de Constantijn Huygen moest ik wachten. Verkeerspolitie dirigeerde het verkeer. Blijkbaar was er op de hoek een ongeluk gebeurd met een cementwagen. Het duurde maar en duurde maar. Ik dacht nog: "Schiet nou op, ik moet naar m'n werk. Vanavond even AT5 checken wat er is gebeurd."De dag verliep voorspoedig, hectisch maar goed. Alles was georganiseerd, Ellen ten Damme en The Sheer waren op tijd en tegen zeven uur stond iedereen klaar om de genodigden om half acht te ontvangen.

Een moment van paniek bij een van de serveersters, de manager moet met haar mee. Tien minuten later worden we naar de Legends room geroepen, de aparte ruimte aansluitend aan het restaurant. Nog een laatste personeelsmeeting, denk ik nog, al hadden we die al gehad.
Ik zie Birgit, blind van tranen de trap op rennen. Ik ga erachteraan, wil haar troosten. Dan zie ik opeens meer mensen om me heen, in tranen. Dit kan niet goed zijn. De deuren sluiten achter ons.

Bobby, onze manager, zoekt naar z'n woorden en vertelt ons dan dat Kristin, onze collega, onze vriendin, vanochtend door een vrachtwagen geschept is en het niet heeft gered.

Een jonge meid, in de bloei van haar leven. Altijd vrolijk, altijd gek. Was gelukkig, wilde trouwen. Haar leventje op de rails. In a split second it ended. Ze zou het allemaal niet meer doen.

Om negen uur had ze nog gebeld. Ze moest om half tien beginnen, maar zou iets later zijn. Ze kwam nooit opdagen. We waren bezorgd, het was niets voor haar. Maar misschien was ze weer in slaap gevallen. Pas toen haar vriend met de politie voor de deur stond, wisten we de verschrikkelijke waarheid. Iedereen moest zich bemannen, er zou 150 man over 10 minuten voor de deur staan voor een groot feest. Put on a happy face.

Pas later, toen ik hoorde waar het ongeluk had plaatsgevonden, klikte het bij mij. Tien minuten lang heb ik 's ochtends 5 meter van haar af gestaan, en het enige wat ik dacht was: "Schiet nou op." Ik wist niet beter.

's Nachts zijn we met z'n allen naar de hoek gegaan. Samen huilen, samen soms even glimlachen.
De lijnen van de loop van de vrachtwagen stonden nog op de weg. Zij wilde rechtdoor, de vrachtwagen rechtsaf. Hij zag haar niet. Binnen een seconde was het over. Over. Uit.

Kristin, we loved you. Sweet dreams.

Weekje weg

2007-05-25T12:08:00.000+02:00

Vakantie.. het is geloof ik een behoorlijke tijd geleden. In 2005 ben ik vier daagjes naar Spanje geweest, en vorig jaar twee maal naar Parijs voor artikelen en twaalf dagen naar Portugal voor Vera's huwelijk. Hoewel het wel 'even weg' was, vakantie zou ik het niet helemaal noemen.

Toen Judith me een paar maanden terug begon over een weekje weg aan het begin van de zomer, sprong ik er bovenop. Ik wilde mee! En zo geschiedt. Vanavond vliegen we naar de Algarve voor een weekje zon, zee, strand en vooral: rust.

PS: Nog even tussendoor, check: De Nies voorbij

Leuker kunnen we het niet maken?

2007-05-22T19:40:00.000+02:00

Daar dacht deze Belgische politica duidelijk anders over:

Ik vraag me dan wel af of ze ze zelf gaat geven... Met 40.000 blowjobs op stapel zal ze voorlopig vast geen tijd hebben voor de politiek... :-)

(Dank aan Berend voor dit stuk)

De woonweken gaan door...

2007-05-22T19:31:00.000+02:00

... en zo ook de publicatie van mijn stukken. Er valt weinig aan toe te voegen, dus mocht je geinteresseerd zijn, check de volgende links:

Planet:

- Meer met meubels
- Bomen planten
- Een kleurrijke zomer
- Stroom besparen

OFFLINE?

2007-05-15T22:59:00.000+02:00

Als er een ding verschrikkelijk is als journalist, maar ook als gewoon Vellah zijnde, dan is het wel het gebrek aan een pc. Hoewel ik soms dagen zonder doe, is het toch altijd een geruststellend idee dat dit beestje thuis trouw op me staat te wachten. Mijn eigen huisdier; hoewel mijn pc weinig aaibaar is, is het m'n steun en toeverlaat.

Vorige week zat ik dan ook met m'n handen in het haar: m'n pc verklaarde me de oorlog en wilde me geen toegang meer verlenen (lang verhaal, te saai). Van dinsdag tot zondag moest ik het zonder e-mails, worddocumenten en internet doen. Ik schaam me om het te zeggen, maar ik realiseerde me al snel: wat ben ik afhankelijk geworden van dit technische snufje! Ik voelde me geheel afgesloten van de buitenwereld, hoewel deze slechts drie trappen en een voordeur van me verwijderd was.

Maar, na een paar dagen begon het te wennen. Ik genoot bijna van het feit dat ik eens rustig een boek kon lezen. Ik ging sporten en voelde geen drang om weer naar huis te gaan. Of het te maken had met de pc weet ik niet zeker, maar een lekker gevoel was het wel.

Toen ging m'n deurbel: de pc was terug. Hayley's mannetje had hem blijkbaar liefkozend genoeg toegesproken. Ik had ondanks de gewenning en de rust bijna behoefte hem te omhelzen (de pc dan, niet het mannetje, al ben ik die ook erg dankbaar). Stekkertje hier, stekkertje daar, power on en het vertrouwde zoemgeluid klonk als muziek in m'n oren.
Het voelt alsof het nooit anders geweest is. Triest, eigenlijk. Maar ja, met twee strakke deadlines ben ik voorlopig met handen en voeten aan mijn derde long verbonden. Wat zal ik met weemoed terugdenken aan vorige week....

Ach ja. Uiteindelijk is het voor een goed doel: mijn levensonderhoud (en m'n plezier, maar dat blijft onder ons). Er is wederom resultaat online te bewonderen:

* Over kil gesproken
* Bomen planten op Het Net

All I can say, you don't know what you got 'till it's gone. That counts for having a pc and not having one! Both have their ups and their downs ;-)

Netwerken

2007-05-07T22:28:00.000+02:00

Een ding is absoluut waar: als mens, maar ook als journalist, moet je het hebben van de mensen die je kent. Een netwerk is cruciaal. Nu hecht ik ontzettend veel waarde aan het onderhouden van contacten met vrienden, maar als het gaat om professioneel netwerken, heb ik nog wel wat te leren.

Soms komen die twee samen. Via Hyves, het o zo bekende vriendennetwerk (waar ik toevallig ook nog de helft van mijn week bivakkeer om de meest... 'interessante' vragen van Hyvers te beantwoorden en me te verwonderen over het IQ van sommige mensen), kwam ik in contact met ruim de helft van mijn basisschoolklas. Sommige contacten blijven oppervlakkig, met anderen klikt het weer en gaat een praatje iets verder dan: 'hoe gaat het met jou tegenwoordig'. En dan blijkt opeens dat je, 15 jaar later, na allebei totaal verschillende kanten op te zijn gegaan, meer met elkaar gemeen hebt dan je in eerste instantie dacht.

Een van van mijn oude Hildebrandmaatjes vertelde dat ze als eindredacteur bij Planet werkte. Leuk, dacht ik, we hebben iets overeenkomstig! Daar babbelden we vrolijk over verder.
Een paar weken later kreeg ik opeens de vraag: "We hebben binnenkort een woonweekspecial met Planet en HetNet, wil je freelancen? " Verrast, vereerd en vooral enthousiast greep ik die kans. Nu, 16 artikelen (en 4 mojito's) later, staat het eerste artikel online. De rest volgt in de komende dagen, weken.
En dat contact? Nog steeds even leuk! ;-)

Fobie

2007-04-20T19:07:00.000+02:00

Wie mij een beetje kent, weet dat ik een irreele angst heb voor haaien.

Ik weet dondersgoed dat de kans om gegrepen te worden door een haai zo goed als miniem is en dat je meer kans hebt om gegrepen te worden door een auto, maar ja, ratio en gevoel gaan nu eenmaal niet altijd samen. (Kun je nagaan dat ik vroeger zelfs bang was in het sportzwembad omdat ik me inbeelde dat de strepen op de bodem hamerhaaien waren. Ja, ik weet het, idioot). Heeft overigens niets te maken met Jaws, die film zag ik voor het eerst op m'n 14e, terwijl ik al sinds ik me kan herinneren bang ben voor deze 'gangsters van de zee'.

Nu blijkt dat ik niet alleen bang moet zijn voor haaien maar ook voor zeeleeuwen:

Zeeleeuw imiteert haai 
Uitgegeven: 16 april 2007 06:41

SYDNEY - Een zeeleeuw heeft aan de Australische westkust een 13-jarige surfster aangevallen. Het dier dook op uit de golven zoals een grote witte haai, aldus ooggetuigen in Australische media maandag. 
 
De zeeleeuw beet zich vast in de nek van het meisje, vlakbij een slagader. Bij de aanval verloor de surfster drie tanden en brak ze haar kaak. Ze moest een spoedoperatie ondergaan. 
 
Deskundigen sluiten niet uit dat het dier met het meisje wilde spelen. Zeeleeuwen, die als mensenschuw gelden, kunnen tot vierhonderd kilo wegen. 
 
Overigens, auto-ongelukken kunnen ook te maken hebben met fobieen, zo las ik vandaag (www.nu.nl is zo leerzaam  ):

Vrouw tegen boom door spin in auto 
Uitgegeven: 17 april 2007 12:07

HENGELO - Een 20-jarige vrouw uit Hengelo is maandagavond in het ziekenhuis beland doordat ze al rijdend in haar auto een spin wilde doodslaan en daarbij de macht over het stuur verloor. 
 
 Ze botste vervolgens tegen een boom, zo liet de politie van Hengelo dinsdag weten.

Is ook best lullig.

Het is bijna Pasen...!!

2007-04-05T16:28:00.000+02:00

Kijkje in m'n leven

2007-03-31T16:05:00.000+02:00

Recentelijk ging ik met mijn vader, oom en tante eten. M'n vader bracht me een dvd vol gebrande foto's van mij door de jaren heen - van baby tot bijna volwassene. Sommige foto's kende ik, waren legendarisch, maar er zaten ook nieuwe bij die ik - naar mijn weten - nog nooit had gezien.
Op Hyves had ik een slideshow geplaatst. Daar heb ik deze foto's aan toegevoegd.
Een klein kijkje in mijn leven.

I've got it in writing

2007-03-31T15:30:00.000+02:00

Hard hebben we gewerkt, mijn nicht Roos en ik, om samen een aantal artikelen te produceren over Parijs. Het eerste resultaat was hieronder al te zien, ons stuk over de Parijse slotenmakers dat in het winternummer van Leven in Frankrijk was geplaatst. Maar daar bleef het niet bij.
In Januari kwam het lentenummer van De Kleine Aarde uit, met onze Greenmap van Parijs, oftewel: een groen weekendje weg naar de Lichtstad. Hier een tipje van de sluier. (Mocht je het artikel in print willen zien, haast je dan naar de winkel, want het nummer zal nog maar een week of twee te verkrijgen zijn.)

Vervolgens kwam eind februari de nieuwe Columbus uit, een van mijn favoriete bladen waar je altijd even bij weg kan dromen over verre reizen naar prachtige oorden, later... ooit... als ik rijk ben ;-)
Maar dat het ook dichtbij en haalbaar kan, lieten Roos en ik zien in onze reportage 'Leven volgens de Parijzenaars', waar vijf echte Parijzenaars ons vertelden wat volgens hun de beste plekken in deze Franse hoofdstad zijn.

En nu het langverwachte lentenummer van Leven in Frankrijk met ons stuk over de laatste waaiermaakster. Vorige keer viel mij de eer te beurt om de medewerkerspagina te sieren, dit keer was het Roos - zonder wie ik overigens nooit zo'n mooi resultaat had kunnen neerzetten. Ze is een fantastische fotograaf, m'n liefste nicht en de beste collega die je je kan wensen.
Al met al was het een mooie maar zware bevalling, máár, net zoals bij echte bevallingen, de moeite meer dan waard dat wij onze kindjes de wereld in hebben mogen helpen!

Beroemdheden strikken

2007-03-31T15:19:00.000+02:00

Inmiddels zit ik alweer ruim 4 maanden als Sales- en Marketingcoordinator bij het Hard Rock Cafe. Een plek waar ik acht maanden nog geleden van zwoor dat ik er nooit terug zou komen. Maar met een nieuwe functie komen nieuwe verantwoordelijkheden en nieuwe taken, die me wonder boven wonder buitengewoon goed bevallen. Ik heb de vrijheid zelf mijn tijd in te delen en het werk is uitdagend en gevarieerd. Iedere dag brengt een nieuwe leerschool. Of het nu gaat om reserveringen, buy-outs, advertenties, evenementen of showcases, elke gebeurtenis brengt zijn eigen invulling mee.

Op 20 maart vierde het cafe zijn achtste verjaardag in Amsterdam. Die gebeurtenis grijpen we altijd aan om een goed doel onder de aandacht te brengen en daar geld voor op te halen. De afgelopen twee jaren hebben we met kerst cadeaus opgehaald voor de kinderen in het huis van de stichting Kind van de Rekening. Toen we deze dit jaar voor het eerst persoonlijk langs gingen brengen, maakten de kids zoveel indruk, dat we besloten daar meer voor te willen doen.
En dus wisten we op de verjaardag ruim 1200 euro op te halen door middel van een raffle (verloting). Allerlei bedrijven, waaronder the Mansion, Boom Chicago, the Dungeon, Madame Tussauds, Blue Boat, Bagels & Wraps en Sony BMG hadden belangeloos cadeaus gedoneerd die personeel en klanten konden winnen wanneer ze lootjes kochten.

Ondertussen hadden we van Corporate een gitaar gekregen voor March on stage. Doorgaans laten alle Hard Rocks in de maand Maart bands optreden. Omdat we in Amsterdam slechts twee vergunningen per jaar krijgen voor live muziek, was dit hier niet mogelijk.
Desondanks wilden we de gitaar wel graag laten signeren door verschillende bands die in Nederland kwamen optreden. Dat had nog heel wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk behaalden we een mooi resultaat. De gitaar is inmiddels gesigneerd door Saxon, Nine Inch Nails, Ladytron, Journey en Marion Raven.

Journey trad toevallig op op onze verjaardag in de Paradiso. Met geen mogelijkheid hadden we de manager van de band kunnen bereiken en de hoop al half opgegeven de band nog te kunnen benaderen. De avond voor de verjaardag had ik nog snel een mail gestuurd naar onze contactpersoon bij Paradiso, maar geen gehoor gekregen.
Maar, toen ik om zes uur 's avonds het restaurant binnenstapte, werd ons opeens gemeld: Journey zit in het restaurant. Uiteindelijk bleek het te gaan om 1 bandlid. Hij wilde met liefde de gitaar signeren en nodigde ons uit om met hem mee te gaan naar Paradiso, zodat de andere bandleden hetzelfde konden doen. Zo kwam het dat mijn GM Bobby T en ik met een gitaar onder de arm via de zij-ingang Paradiso ingeloodst werden, terwijl de rij fans voor de deur van de poptempel nieuwsgierig naar ons oogde. Door de zaal, over het podium, via een trap backstage om daar te stappen in de hectiek die ongetwijfeld bij iedere band voor iedere show plaatsvindt. Maar ze namen de tijd voor ons en signeerden de gitaar.

Vervolgens moesten we weer naar buiten en ons met de gitaar veilig een weg zien te banen door de honderden fans. Trots als een pauw was Bobby:

Afgelopen woensdag hadden we een showcase voor Marion Raven. Vorig jaar trad ze op met Meafloaf en hoewel ze nu nog vrij onbekend is, vermoed ik dat deze schone Noorse een grote carriere voor zich heeft liggen. Het optreden voor pers in onze Legends Room was intiem, met kaarsen en een klein groepje publiek. Ook zij signeerde de gitaar.

Zondag zal de gitaar verloot worden, wederom voor het goede doel.

Check it out!

2006-12-31T16:14:00.001+01:00

De nieuwe Leven in Frankrijk is uit, met.... mijn artikel over de Parijse slotenmakers met de foto's van m'n nichie Roos ;-)

A little late, but nevertheless...

2006-12-31T15:36:00.000+01:00

Bling

2006-12-04T14:30:00.000+01:00

Cadeaus krijgen is altijd leuk, hoe groot, klein, nodig of onnodig het ook is. Het gaat meestal ook niet om het cadeau, maar om het idee erachter. It's the thought that counts, zegt mama altijd en dat is helemaal waar. Sommige cadeaus zijn echter wel heel speciaal, en vaak zijn dat de meest persoonlijke giften.
Toen ik anderhalf jaar geleden afstudeerde, wilde m'n moeder me iets persoonlijks cadeau doen. Iets wat me altijd zou doen denken aan wat ik had bereikt. En dus besloot ze een bevriende kunstenares in te schakelen, die een sieraad voor me zou ontwerpen. Wat voor sieraad - oorbellen, ketting, armband, ring - ik mocht het zelf weten. Ik koos voor een ring, een sieraad wat ik altijd aan zou kunnen hebben (armbanden en kettingen heb ik genoeg).
Het werd een lang maar heel plezierig proces, waarin Joke aan de hand van mijn karakter, persoonlijkheden, smaak en interessen een aantal voorbeelden maakte. Kiezen was moeilijk, ze waren allemaal mooi, maar soms meer of minder geschikt voor mij. Het is uiteindelijk het allereerste ontwerp geworden, zij het met een enorme omweg. Het is een unicum, iets dat je nooit in de winkel zou kunnen vinden.
Nu is het proces bijna af. De ring ligt er, alleen moeten er nog wat kleine steentjes in gezet worden. Zaterdag mocht ik het passen en eigenlijk wilde ik het niet teruggeven.
Het is perfect, het past bij mij, ik had het niet beter kunnen bedenken. Ik ben er ontzettend blij mee. Een zeer bijzonder cadeau van een zeer bijzondere vrouw. Het zou me aan m'n studie moeten doen denken, maar als ik er naar kijk, denk ik aan m'n moeder. Zo heb ik haar altijd een beetje bij me.

Zeg nooit nooit

2006-12-04T14:15:00.000+01:00

Ik weet het... vier maanden geleden zwoor ik dat ik nooit, maar dan ook nooit terug zou gaan naar het Hard Rock Cafe.
Vier maanden duurde de vrijheid, enerzijds een heerlijk gevoel om eindelijk verlost te zijn van die bureaucratie en het gehuichel. Tegelijkertijd zag ik het rood in mijn saldo opkruipen en het groen op mijn spaarrekening slinken. Langzaamaan kwam het besef dat het toch wel heel handig zou zijn om een beetje vastigheid te hebben, al was het alleen maar om mijn huur zelf te kunnen betalen.
En juist op dat moment kreeg ik een telefoontje.. van het Hard Rock. Of ik niet, voor de derde keer, na wilde denken over werken op de sales- en marketingafdeling, nu Jessika met zwangerschapsverlof zou gaan. Nadenken heb ik gedaan, lang en hard tot ik er koppijn van kreeg.
But beggers can't be choosers en om een lang verhaal kort te maken: ik ben terug, al zij het weliswaar maar twee dagen in de week, zodat ik in ieder geval ook mijn freelance werk kan blijven doen. En gelukkig hoef ik me niet veel in het restaurant te vertonen. Tot dusver valt het me mee. Het voelt vertrouwd, alsof ik weer thuis ben. Dat baart me zorgen! Ik wil me niet thuisvoelen.

De tijd bewijst... zeg nooit nooit.

Ash or anthrex?

2006-11-29T11:32:00.000+01:00

Stoffelijke resten per post

BOEKAREST - Een Roemeense vrouw heeft deze week een pakket ontvangen met daarin de stoffelijke resten van haar zestien jaar geleden overleden vader. Het postpakket kwam van een priester, die zonder overleg het graf had leeggehaald om de begraafplek weer te kunnen verkopen, aldus een Roemeens tv-station.

De vrouw heeft de politie ingeschakeld. De aartsbisschop van Boekarest heeft op zijn beurt gezegd de "onorthodoxe" actie van de priester te zullen onderzoeken.

(Nu.nl, 28 november 2006)

Week vrij wegens gebrek aan hersencellen

2006-11-28T10:44:00.000+01:00

'Pregnant' man needed a week off

A YOUNG South African was fined by a local court for taking time off from work and trying to cover it with a fake gynaecologist's certificate attesting he was pregnant and needed a week off.

A magistrate's court in Vereeniging, near Johannesburg, fined 27-year-old Charles Sibindana 1000 rand ($180) for the brazen forgery, the SAPA news agency reported.

Sibindana stole a medical certificate from a health centre used by his pregnant girlfriend, but was apparently unaware that only women consulted gynaecologists.

Magistrate Bruno Van Eeden warned Sibindana “not to walk around faking sick letters from gynaecologists”.

(Agence France-Presse, 28 november 2006)

Een enkeltje naar de nor, alstublieft

2006-11-28T00:22:00.000+01:00

Friese arrestanten krijgen cel vol luxe

DRACHTEN - Arrestanten in Drachten hebben vanaf vrijdag geen klagen meer. Dan opent namelijk een van de meest moderne politiecellencomplexen van Europa zijn deuren. „De arrestant dient door de politie Friesland als gast behandeld te worden”, meldde een politiewoordvoerder maandag.

Dat uitgangspunt is volgens hem niet nieuw. „Het zou altijd zo moeten zijn, maar de nieuwe cellen geven hier nu ook echt de mogelijkheid toe.”

Wie in Drachten vast komt te zitten, krijgt de beschikking over computerspelletjes en kan op televisie kiezen uit de netten Discovery Channel, National Geographic en Eurosport. De cel zelf is voorzien van vloerverwarming. De muren zijn in de kleuren beige en lichtgroen geverfd. Dat zou agressie moeten verminderen.

In totaal zitten er 22 cellen in het complex, waarvan twee speciale: een anticlaustrofobiecel (die is groter dan de rest) en een voor luidruchtige arrestanten. Deze cel heeft een dubbele deur en geen meubilair.

In Leeuwarden wordt over ongeveer twee jaar een zelfde complex geopend. Deze twee complexen moeten de lokale politiecellen in alle gemeenten van Friesland vervangen. Arrestanten uit de hele provincie komen dan in een van de twee plaatsen terecht.

Volgens het ministerie van Binnenlandse Zaken staat het politiekorpsen vrij hun cellen in te richten zoals zij dat willen, zolang ze zich maar houden aan de minimumeisen die in een landelijke richtlijn staan. Die is in dit geval niet in het geding.

(Bron: Telegraaf, 27 november 2006)

Verzamelen

2006-11-27T23:45:00.000+01:00

Mensen verzamelen de raarste dingen en hebben vaak ook grappige beweegredenen. Ik heb wel geprobeerd postzegels te verzamelen en als kind had ik een lading pez-poppetjes (die met de knik van hun hoofd een snoepje uitbraakten, voor wie het niets zegt), maar echt goed in verzamelen was ik nooit. Tegenwoordig - hoe het ontstaan is weet ik niet - knip en print ik gekke nieuwsberichten uit. Inmiddels begint het een heuse verzameling te worden. Ingeplakt heb ik ze echter nog niet - daar moet ik nog steeds aan beginnen.

Ik ben beter in het verzamelen voor andere mensen. Voor vriendinnen nam ik trouw suikerzakjes mee, postzegels of andere gekke dingen die de mensen maar mochten verzamelen. Mama spaarde speelkaarten en hoewel ze al een aantal jaar roept dat ze er de brui aan gegeven heeft, neem ik toch trouw een pakje kaarten mee als ik bijzondere of leuke zie, met name op vakantie.
Volgens mij heb ik haar zelfs wel eens een verzameling onbewust op proberen te dringen. Zo had ze van oma een aantal presse-papiers staan en dus nam ik er ook wel eens eentje mee van vakantie, omdat dat "zo leuk bij de verzameling zou passen", die dus eigenlijk helemaal geen verzameling mocht heten.

Sinds ik me kan herinneren spaart ze ook sinaasappelpapiertjes. Albums vol heeft ze ervan, en hoewel het eigenlijk een gekke verzameling is en vrienden ook altijd moeten lachen als ik het vertel, heeft ze het eigenlijk goed bekeken. Immers, het kost niets en wie verder kijkt dan zijn neus lang is, ziet dat er hele bijzondere en prachtige kunstwerkjes tussen zitten. Als kind merkte ik er weinig van; de groenteboer hield ze geloof ik wel eens opzij voor haar, maar de verzameling stond veilig opgeborgen bij de fotoalbums en ik had er eigenlijk geen erg in dat mijn moeder er een bijzondere hobby op nahield.
Tegenwoordig is ze fanatieker: met de komst van het internet is er een wereld opengegaan en blijken er vele lotgenoten te zijn die haar passie delen. En dus is ze aan het ruilen geslagen. We worden niet meer ontzien: vrienden en familie wordt opgeroepen de ogen open te houden, nichtje in Parijs is ook een goed alternatief want papiertjes daar zijn anders dan papiertjes hier. Helaas kennen we niemand in Italie, want daar blijken bijzonder mooie exemplaren vandaan te komen.
Ook ik kijk bij iedere groenteboer of er toevallig papiertjes om de sinaasappels zitten en zit dan altijd met het dilemma of ik de grappige vraag zal stellen of ik de papiertjes mag hebben, of dat ik ze gewoon stiekem mee zal gappen wanneer de groenteboer even niet kijkt. Vandaag fietste ik over de Kinkerstraat en vond twee verschillende exemplaren, waarvan ik van een vrijwel zeker wist dat ze die al had, maar dan heeft ze weer ruilmateriaal. En vaak zitten er toch verschillen in de papiertjes die in eerste instantie identiek lijken te zijn.
Ik had toch wat fruit nodig, dus ik ontweek het dilemma door heel braaf een aantal sinaasappels te kopen. Twee stuks van ieder - mam neemt zelfs vijf papiertjes van iedere versie mee, verklapte ze me vandaag.
Mooi zijn ze in ieder geval wel.

Dus... kom je langs een groenteboer en zie je een mooi exemplaar? Je weet waar je ermee terecht kan!

(Kijk ook eens op Berend's blog: de sinaasappelgekte is bij hem ook toegeslagen...)

Penibele situatie

2006-11-27T23:35:00.000+01:00

Vrouw hangt elf dagen dood achter boekenkast

NEW PORT RICHEY - Na elf dagen zoeken is achter een boekenkast in een huis in Florida het lichaam van de 38-jarige Mariesa Weber gevonden. Weber kwam ondersteboven klem te zitten tussen de muur en de kast, toen ze een stekker voor een televisie in het stopcontact wilde plaatsen.

De vrouw kon zich niet meer bevrijden uit haar benarde positie in haar kamer in een huis in New Port Richey. "Ze overleed door verstikking", aldus Amerikaanse media zondag op gezag van de politie.

De vrouw woonde samen met haar ouders en andere leden van de familie. Die familieleden dachten dat ze was ontvoerd. Het werd pas duidelijk wat was gebeurd, toen zus Connie Weber in de kamer van Mariesa een voet boven de boekenkast zag uitsteken.

Zelfportret

2006-11-22T11:53:00.000+01:00

Voor Leven in Frankrijk moest ik een tekstje over mezelf schrijven en een foto meesturen. Ieder nummer lichten ze een paar medewerkers eruit die dan op de inhoudspagina een plaatsje krijgen. Deze keer viel de eer mij te beurt. Nu is het al heel moeilijk om een tekstje over jezelf te schrijven, maar een foto maken is ook zo simpel nog niet. De foto's die ik had waren allemaal te klein of slechte kwaliteit. Gelukkig kan mijn staaltje vernuft alles en dus ook zelfportretten maken.
Zie hier het resultaat van mijn klooiwerk.

Ja, en welke het is geworden? Koop Leven in Frankrijk maar! ;-) Rond 22 december in de winkels.

Vroem vroem

2006-11-17T13:41:00.000+01:00

Mobiliteit is een groot goed. In een stad als Amsterdam - eigenlijk net een dorp - kun je vrijwel overal komen met de fiets of het openbaar vervoer. Zo heb ik dat ook jaren gedaan. Maar toch knaagde het aan me; als ik met vrienden of familie in de auto zat of spontaan ergens heen wilde buiten de stad... ik had mijn rijbewijs niet. Ik was niet zo mobiel als ik zou kunnen zijn.

Dit jaar namen mama en Berend me voor m'n verjaardag mee naar Marken. Het was een prachtige dag en we reden binnendoor,  door boerendorpjes, over dijken, langs Durgerdam en ik realiseerde me dat ik me er nooit van bewust was geweest dat er zoveel schoon zo dicht bij huis te vinden was. Als je een auto, of zelfs een scooter zou hebben, zou je er gewoon op uit kunnen trekken, het land verkennen. Dat was voor mij niet weggelegd.

Toen ik voor mezelf begon als freelancer, kreeg ik van die twee lieverds een zeer fijn bedrag om mezelf zo nodig staande te kunnen houden. Dat verschafte me ook de mogelijkheid om eindelijk rijlessen te gaan nemen. Inmiddels is de prijs in euro's per les weliswaar wat ik op mijn achttiende in guldens had kunnen betalen, maar ik zie ook wel voordelen in het lessen op latere leeftijd. Ik denk dat ik nu meer verkeersinzicht heb en rustiger en geconcentreerder ben dan toen ik net de eerste schreden in volwassenheid had gezet.

Ik ben naar Kennedy gegaan, de rijschool waar Kalina ook heeft gereden en die als een van de oudere rijscholen in Amsterdam een uitstekende naam heeft. Terecht, zeg ik nu. Ik had absoluut geen betere rij-instructeur kunnen wensen dat Jan Soetens. Rustig, duidelijk, vrolijk weet hij ervoor te zorgen dat ik tot dusver niemand heb aangereden met het witte Nissan-autootje. (zo eentje dus, maar dan
met een groot Kennedy-bord erop
en een Nederlands kenteken.
Dus als je die ziet rijden, wees gewaarschuwd! ;-) )

De RIS-opleiding geeft veel overzicht en zorgt ervoor dat ik me goed kan voorbereiden op de lessen. Ik heb heel Amsterdam en omgeving al gezien vanachter het stuur volgens mij, al heb ik de helft van de tijd geen idee waar ik rijd. Centrum, Noord, Amstelveen, Watergraafsmeer... zelfs Durgerdam heb ik gehad!

Inmiddels heb ik er 28 uur opzitten en hoef ik waarschijnlijk niet veel meer te hebben. Eind januari mag ik praktijkexamen doen (daarvoor zat het al vol).
Mijn theorie heb ik al meteen gehaald, door anderhalve dag heel flink te stampen. Vijftig man ging de kamer in en maar twaalf kwamen er weer vrolijk uit; zo simpel zijn die regels duidelijk nog niet.

Oefening baart kunst

2006-11-16T12:29:00.000+01:00

Nu is het bij lange na nog geen kunst, maar ik ben wel even aan het goochelen geweest met mijn nieuwe gadget om zijn kunstjes uit te vogelen. Hier een aantal voorbeelden van het resultaat.

Vooral die laatste is wel lekker kerstig, he?

Niet de enige...

2006-11-16T10:47:00.000+01:00

Wie mij een beetje kent, weet dat ik een irrationele angst voor haaien heb. Al sinds klein kind ben ik altijd bang dat ergens vanuit de diepte zo'n valskijkend secreet aan me komt knabbelen. Het begon ooit uit een fantasie van een vriendinnetje en mij tijdens de zwemles, alleen sloeg mijn fantasie op hol. Lange tijd was ik in het zwembad zelfs bang voor de lijnen op de bodem, omdat ze leken op hamerhaaien. Ja, haha, nu kan ik er ook om lachen, maar de angst is nog steeds niet weg.
Helder water vind ik eng, omdat dat voor mij typisch tropisch water is waar de duiveltjes kunnen verkeren... Donker water vind ik eng, want dan kan ik niet zien wat er onder me zit. Oftewel: het is altijd eng. En dat terwijl ik wel een waterratje ben en dol op water.

Maar, zo is gebleken, ik ben niet de enige. Misschien komt het wel door m'n afkomst. Vanochtend stond op Nu.nl:

Nederlanders bangst voor haaien

AMSTERDAM - Nederlanders zijn het bangst voor zwemmen met haaien. Dat blijkt donderdag uit een onderzoek naar moed door TNS Nipo in opdracht van het tijdschrift Quest. Als er haaien in voor kunnen komen, gaat 87 procent voor geen goud het water in.

Overigens denk ik dat de oplossing is om dat juist wel te doen. Als ik ooit in het echt tijdens een duik een haai tegen zou komen, zou de angst waarschijnlijk verdwijnen. De angst voor het onbekende is vaak het grootst... Alleen dan wel hopen dat ik niet vergeet adem te halen ;-)

Boven m'n pet

2006-11-11T12:41:00.000+01:00

Soms moet je hoog inschatten, in de hoop zelf ook hoog te komen.

Ruim twee maanden terug begaf mijn camera het, een canon slechts 2,5 jaar oud, die me toentertijd ruim 450 euro had gekost. Maar ja, de garantieperiode is maar een jaar, dus een gratis reparatie kon ik op m'n buik schrijven. Sterker nog, het zou me 160 euro kosten, een bedrag waarvoor ik net zo goed een nieuwe camera kon kopen.
Boos was ik, en geirriteerd dat dit me net moest gebeuren in een periode van financiele onzekerheid. Maar soms moet je investeren om er uiteindelijk meer voor terug te krijgen. Met de fotografieklussen van Havana is het bijna onmogelijk om zonder camera te zitten. En dus besloot ik, na enig wikken en wegen, weer een Canon aan te schaffen, maar ditmaals wel een met wat meer allure, namelijk de EOS 350D, een prachtige digitale spiegelreflexcamera met vele snufjes die toch voor een leek als ik ook bruikbaar is. Het won in 2005 de TIPA-award en is verkozen tot beste product voor 2005-2006, dus een verkeerde keuze kan het niet zijn.
Ik snap de helft nog niet, maar met de (nog niet doorgeplozen) gebruiksaanwijzing kom je al een heel eind en anders heb ik altijd nog m'n lieve nichtje Roos die zelf professioneel fotograaf is om me haar hoogstaande kunstjes uit te leggen.
Het was weliswaar een rib uit m'n lijf, maar tante Heleen riep al meteen: "Deze camera verdient zichzelf wel terug." Ik hoop het. In ieder geval kan ik met dit kwaliteitsstukje ook foto's voor De Kleine Aarde schieten wanneer nodig en dat levert me wel extra geld op. En de twee opdrachten die dit jaar voor Havana nog gepland staan kan ik nu ook terdege uitvoeren!
Nu nog kijken of ik ergens een extra verzekering kan afsluiten...

Nieuwe levens

2006-11-06T17:21:00.000+01:00

Zo nu en dan kom je op een punt in je leven dat je merkt dat de dingen om je heen razendsnel veranderen en nieuwe vormen aannemen.

Ik was een van de eersten die ging samenwonen en eigenlijk waren we er met onze 20 jaar ook veel te vroeg bij. Nu ik 26 ben, zie ik steeds vaker om me heen dat stelletjes bij elkaar intrekken, en langzaam gaat het proces verder. Vera was de eerste uit m'n vriendengroep die ging trouwen en dat vond ik al een hele stap. Ik voel me nog net student-af, lang leve het vrije leven; het freelancen is al een hele grote verantwoordelijkheid. En gelukkig ben ik omringd met genoeg vrienden die er nog net zo over denken. Maar langzaam sijpelt de volwassenheid binnen en veranderen samenstellingen. Vera is getrouwd en zwanger, veel vrienden wonen inmiddels samen... Vorige week zaterdag, 28 oktober, werd Indie Sofia geboren, een kerngezond en prachtig meisje met twee hele trotse ouders. Het is na Janna's dochter Lola, die inmiddels alweer drie is meen ik, de eerste kroost binnen mijn vriendengroep. En het is een schoonheid, dat moet gezegd worden.
Ik zal er aan moeten geloven, ik word volwassen.
(Maar eh, die kinderen... daar zullen jullie toch echt nog even op moeten wachten...)

Starwars Nick!

2006-10-22T17:36:00.000+02:00

Vond een oude foto van oom Nick, die hij aan me gaf toen we in '97 op bezoek waren bij hun in Bolinas. Hij maakt modellen voor films en is hier bezig met R2D2 voor de nieuwe StarWars film toen... (al sla je me dood, zou niet weten welke het was...) In ieder geval zat er zeker geen klein mannetje meer in! :-)

Tongstrelend genot

2006-10-22T14:38:00.000+02:00

Alweer een redelijke tijd terug belde Kalina me, met de vraag of ik mee zou willen gaan naar een kookworkshop. Het zou een cadeau zijn voor haar moeder, maar er moesten minimaal vier mensen mee. Nu leek het mij wel een interessante ervaring, dus ik zegde toe. Gisteren was het zover; met zijn zessen vervoegden we ons bij de Saffraan aan de Jan Pieter Heijestraat, waar de Australische Fransman (of Franse Australier, het is maar hoe je het ziet) Matthew ons onder zijn bekwame hoede nam.
We hebben een verrukkelijk viergangendiner leren maken, welke ik je niet wilde onthouden. Dus bij deze, het recept voor:

* Pompoen veloute
* Kabeljauw op de huid uit de oven met gamba essence en knolselderijpuree
* Gevulde kwartel met kruidenfarce in pancetta en geserveerd met gestoofde, gecarameliseerde witlof
* Citroentaart

Lekker he?! De maten zijn wel voor zeven personen, dus was je van plan het (proberen) te maken, moet je het zelf even aanpassen aan het juiste aantal personen.

CITROENTAART (Ja, want we beginnen altijd met het toetje, aangezien die nog koud moeten worden :-P )

- Verwarm de oven voor op 200 *C

- Neem 250 gr. ongezouten boter, een snuf zout, 500 gr. bloem en 180 gr. kristalsuiker. Dit kneed je allemaal tesamen tot je een lekkere bol deeg hebt. Als de deeg te droog is, kun je er een eidooier en/of wat eiwit bij gooien. Voor een frisse smaak werkt citroensap ook. Het deeg moet lekker elastisch zijn.
Het deeg leg je in een beetje bloem op het aanrecht en rol je uit tot het formaat van de bakvorm. Waarschijnlijk heb je maar ongeveer de helft van het deeg nodig; de rest kun je invriezen en dan heb je mooi een back-up voor de volgende keer dat je een taart wilt bakken!
Vet een bakvorm in met boter, strooi er een beetje bloem in en leg vervolgens het uitgerolde deeg hierin.
TIP: rol het deeg om de roller heen en til het daarmee in de vorm.
Prik het deeg in met een vork. Snij het overtollige deel buiten de vorm af.
TIP: Zowel het niet uitgerolde deeg als het deeg in de vorm kun je het beste bijtijds maken en een uur of twee in de koelkast laten rusten.
Vouw aluminiumfolie langs de opstaande rand van het deeg zodat deze in de oven niet naar binnen gaan vouwen. Strooi een dun laagje kristalsuiker over de bodem en zet het geheel ongeveer 20 minuten in de voorverwarmde oven. Zet het vervolgens even in de koelkast om af te laten koelen.

- Voor de creme Patissiere (vanilleroomsaus) pak je een vanillestokje. Deze snijd je in over de lange kant. Vermeng het met 250 ml. slagroom en 250 ml. volle melk en laat het mengsel even opkoken.
Ondertussen scheid je zes eieren zodat je de dooiers overhoudt; daar gooi je 120 gr. kristalsuiker bij. Dit moet goed opgeklopt worden tot de dooiers een wittige kleur krijgen.
Terwijl je blijft roeren, giet je hier de kokende roomsaus bij. Vervolgens gaat het geheel terug in de pan en weer op het vuur. Dit moet je blijven roeren, zodat de bodem niet aanbrandt, tot het een beetje dikkige textuur krijgt - let wel, het moet nog steeds vloeibaar zijn.
De saus giet je vervolgens door een zeef heen terug in de kom, zodat het vanillestokje niet meegaat. Als je nu proeft, zul je de smaak van custard herkennen.

- Laat wat boter smelten in een pannetje en voeg 10-20 gr. bloem toe met een klein beetje citroensap. Daarmee krijg je rout. Als het goed gesmolten en vermengd is, gooi je de roomsaus erbij en verwarm het even snel op het vuur. Je zult zien dat de saus een stuk steviger wordt. Nu kan het terug in de kom en moet het afkoelen.

- Neem 4 citroenen en rasp van 2 de gele schil af. Let op dat je niet het witte deel raspt, want dit is veel te bitter! Pers vervolgens alle vier de citroenen uit en meng het sap met de geraspte schil en 180 gr. suiker in een pannetje en zet even op het vuur.

-Breek 7 eidooiers in een kom. Voeg wat suiker toe om het te binden en voeg al roerend de citroensap door de dooiers. Zet het mengsel vervolgens terug op het vuur en laat het zachtjes een klein beetje koken. Haal het vervolgens van het vuur en zet het in de koelkast.
TIP: Als je weinig tijd hebt, kun je twee blaadjes gelatine toevoegen nadat je het van het vuur haalt, zodat het geheel sneller stolt. Gewoonlijk moet je gelatineblaadjes in water oplossen, maar in dit geval is de saus al warm en vloeibaar en is dat dus niet nodig.

- Giet de creme patissiere in de afgekoelde deegvorm, giet de citroensaus eroverheen en zet het geheel terug in de koelkast. Et voila, citroentaart is klaar!

KWARTELS

* 7 kwartels
* Bladpeterselie, marjolein (of oregano) en rozemarijn
* Peper
* Oud of Marokkaans brood
* 350 gr. ontpitte gedroogde pruimen
* Rode ui
* Eiwit van 1 ei

- Neem de kwartels (evenveel als personen) die al gefileerd zijn en snij de vleugels en pootjes af zodat er geen bot overblijft. Gooi deze echter niet weg, want deze gaan in de bouillon!
Sla het vlees met de platte kant van een mes plat en bestrooi ze met wat zwarte peper.

- Snijd de kruiden fijn, snijd het brood in kleine stukken en meng beide samen met pruimen en een derde van de rode ui. Gooi het eiwit erbij en vermeng het geheel. Kneed hier vervolgens balletjes van en leg deze in het midden van de kwartel. Vouw het vogeltje dicht en vouw er een of twee plakjes pancetta omheen, zodat het een pakje wordt. Leg er een touwtje omheen zodat het geheel niet openvouwt, wentel ze in een beetje bloem en leg ze op een bakplaat met bakpapier (het bakpapier hoeft niet ingevet te worden, want de pancetta geeft genoeg vet af). Zet de bakplaat 10-15 min. in een oven op 250 *C.

- Als ze klaar zijn, snijd je ze doormidden tot je een geheel mooie rondjes hebt.

- Gooi de vleugels en pootjes van de kwartels in een pan met knoflook, ui, wortel, balsamico, rode wijn en een klein beetje tomatenpuree en zet het geheel op hoog vuur. Zeef het vervolgens, giet het vocht terug in de pan en laat het zeveren. Haal het daarna van het vuur en laat het afkoelen.

WITLOF

- Snijd de bittere kern uit de witlof door vanuit de bodem met een mes een ronde insnede van een paar centimeter uit te snijden. Leg de witlof in een ovenschotel met een pak boter en peper. Vouw er aluminiumfolie overheen en zet het geheel ongeveer 20 min. in de oven op ong. 250 *C.

- Giet ze vervolgens af en bak ze kort in een pan met wat suiker, tot ze gecarameliseerd zijn.

KNOLSELDERIJPUREE

* 4 kruimige aardappels
* 1 knolselderij

- Schil de aardappels en de knolselderij. Snij van de selderij eerst de kont af.

- Zet de aardappels in water op het vuur.

- Gooi de knolselderij in een diepe pan met water en zet op het vuur. Als het lang genoeg gekookt heeft, giet je het af en knijp je de selderij af met een theedoek. Vang het kookvocht op en gooi dit vocht bij de aardappels.

- Pureer de aardappels met de knolselderij.

- In een pannetje warm je wat melk op met een half pak boter en nootmuskaat. Wanneer dit een mooie room is, meng je dit met de puree.

GAMBAS

- Schil de gamba's en zet de schillen met wat witte wijn op laag vuur. Voeg saffraan, zout, peper en knoflook toe. Ze kunnen enige uren op het vuur blijven staan.

- Vervolgens pureer je de schillen tot er niets over is. Zeef het geheel en zet het vocht terug op het vuur.

- Neem wat rauwe gamba's en laat ze in olie en knoflook marineren. Snijd ze vervolgens in kleine stukken.

KABELJAUW

- De kabeljauw eerst inpeperen en met rozemarijn overstrooien en een tijdje laten staan. Dan in gelijke stukken snijden en op een bakplaat met bakpapier leggen (liefst met beetje olijfolie) met de huid naar beneden. In een op 200*C voorverwarmde oven, die je uitzet voordat je de vis erin legt, zodat hij zachtjes gaar wordt. Na ong. 10 minuten moet de vis klaar zijn.

POMPOENSOEP

* 1 of 2 (gladde) pompoenen
* 2 aardappels
* 2 liter volle melk
* 250 ml. slagroom
* 2 eieren
* verse gember
* Wortel
* 2 uien
* boter

- Gooi de gesneden uien met de gesneden aardappels, peper en zonnebloemolie in een pan en laat het met een klontje boter op zacht vuur smoren.

- Snij de pompoen(en) in stukken en gooi ze bij de aardappels in de pan. Voeg hier 1 1/2 l. melk aan toe en een gesneden wortel.

- Snij de gember in reepjes en bind de repen samen met een touwtje. Gooi deze ook in de pan.

- Als het geheel even gekookt heeft, vis je de gember eruit en pureert vervolgens het geheel. Gooi dan het laatste halve liter melk erbij.

------

Begin met de pompoensoep.

Vervolgens serveer je de kabeljauw op het bedje van rauwe gamba's dat een splash van het gambavocht heeft gekregen. Met twee grote lepels kun je een mooi schelpje knolselderijpuree toevoegen.

Als hoofdgerecht serveer je de plakjes kwartel; nu kun je de pruimen-/kruidenfarce ook mooi zien. Erbij wordt de gestoofde gecarameliseerde witlof geserveerd.

En als toetje is er dan nog de citroentaart!

SMAKELIJK ETEN!!!

and... Matthew, thanks for the great night!!!

Kledingkast

2006-10-22T14:17:00.000+02:00

Met enige vertraging, dan toch een vertoon van het resultaat:

De twee jaar dat ik hier woon had ik een commode in mijn slaapkamer staan, de kast die ook altijd in mijn slaapkamer vroeger thuis stond en ik erg aan gehecht ben. Maar het was niet handig en de lades weren steeds rommeliger. Dus besloot ik een nieuwe kast aan te schaffen, een die minder diep is en die je wel netjes moet houden. Dat het eigenlijk een boekenkast is, doet er niet toe: hij vervult zijn functie.
Et voila, hij staat er. Lekker overzichtelijk en m'n kamer is meteen een stuk ruimer.

Zou ik ook doen...

2006-10-17T16:10:00.000+02:00

Op Nu.nl stond vandaag het volgende bericht:

Vrouw van 9 miljoen klampt zich aan gokautomaat

Uitgegeven: 17 oktober 2006 15:09

BUENOS AIRES - Een vrouw heeft zich in een speelhal in de Argentijnse stad Lomas del Mirador vastgeklampt aan een gokautomaat, omdat de directie weigerde haar 9 miljoen euro uit te betalen die ze gewonnen heeft. Dat hebben de Argentijnse media dinsdag bericht.

De 36-jarige vrouw speelde met een inzet van slechts vijf centavos (omgerekend ongeveer 1 eurocent). Toen ze won en de gokautomaat via een display aangaf dat ze ruim 35 miljoen pesos (negen miljoen euro) had gewonnen, weigerde de directie te betalen.

Het speelhuis gebruikte als excuus dat het apparaat defect was.

De vrouw klampte zich daarop net zolang vast aan haar geluksmachine tot er tv-journalisten en een advocaat ten tonele verschenen. Tijdens elke nieuwsuitzending is nu de automaat te zien met daarop het uit te betalen bedrag, aldus de media. De speelhal heeft de vrouw inmiddels een schikking aangeboden van 9000 euro, maar ze neemt daarmee geen genoegen.

------------------------------------------------------

Negenduizend is natuurlijk ook een schijntje tegenover negen miljoen... Ik zou als casino ook zeggen dat het een defect is, lekker makkelijk mee wegkomen ;-) Ik hoop dat ze het bedrag nog krijgt! Maar het laatste woord is er ongetwijfeld nog niet over gezegd...

Zacht voor de voeten

2006-10-09T18:09:00.000+02:00

Eindelijk... na al ruim twee jaar hier gewoond te hebben, heb ik vandaag samen met de immense hulp van Marjon de werkkamer grotendeels afgemaakt. Met als hoogtepunt... de vloer.
Toen ik in '04 hier kwam wonen, lag er in deze kamer een linoleum bedekking, dat er nog het meest uitzag als groene kots. Het eerste wat ik dan ook deed, was dit wanstaltelijk zeiltje er linea recta uithalen. Daaronder lag een nette doch grove ondervloer. Het zou doen tot ik iets anders geregeld had. Het plan was tapijttegels, simpel en snel. Maar ja, snel is het alleen als je het ook daadwerkelijk doet.
Nu ik dan toch echt als freelancer aan de slag ben gegaan en dagelijks uren in m'n werkkamer te vinden ben, werd de noodzaak voor een degelijke vloer steeds groter. Dus ondernamen Marjon en ik vandaag een tripje naar de Jan van Galenstraat om de hoek, waar twee tapijtwinkels zaten.  Tapijttegels hadden ze niet. Maar er stonden wel een aantal goede reststukken met zeer redelijke prijzen. Uitblinker was een fijn, stevig wollen (benadrukte de verkoper nog) tapijt in een mooi bruin, van 2x4 meter - mijn werkkamer is 1.80X3 m, dus dat zou perfect zijn. Hoe duur dan, meneer? Veertig euri. Met tapijttegels was ik niet goedkoper uit geweest, dus meenemen dan maar!
Mijn veelzijdige vriendin kan blijkbaar alles, en ook tapijt leggen. En dus nu ligt er kamerbreed tapijt en ziet mijn werkkamer er meteen een stuk 'werkelijker' uit, in iedere zin van het woord!
Meteen ook maar ff de boekenplanken, papieren, kledingkast en prullaria onder handen genomen, dus de ruimte is weer fris, overzichtelijk en leefbaar. En Marjon natuurlijk even financieel bedankt ;-)
Zij gelukkig, ik gelukkig, tapijt gelukkig.  

Het gewilde recept

2006-10-08T16:55:00.000+02:00

In navolging van m'n randpapa, die altijd recepten en bereidingswijzen op z'n blog zet, zal ik m'n bekende en o zo makkelijke recept onthullen. Daarmee geef ik gehoor aan de oproep van vele vrienden die elke keer dat ze bij me komen eten om dit gerecht vragen. Het lijkt misschien luxe, maar is o zo simpel en snel klaar.

Ik haal meestal een bakje kastanjechampignons bij de AH (ong.150 gr.) en snijd deze in fijne partjes. Doorgaans gebruik ik het hele pak, want hoewel het er als veel uitziet, slinken paddestoelen altijd ontzettend tijdens het bakken. Daarnaast snij ik wat groenten, zoals courgettes en wortels, of, als ik heel lui ben, voldoet een klein pakje soepgroente ook.

Na wat water te hebben laten koken, zet ik alvast de rijst op, want dat duurt eigenlijk het langst. Tegenwoordig bestaan er pakken met wilde rijst met noten, erg lekker bij dit recept, hoewel vrij zwaar. Risotto is uitermate geschikt, maar vaak maak ik dit klaar als een snel recept en dan duurt risotto me te lang. Gele rijst is ook een lekkere variatie.

De gesneden champignons gooi ik in de wok met wat olijfolie, laat ze bruin worden en gooi dan de groenten erbij.
Wanneer dit allemaal redelijk gaar is, giet ik redelijk even hoeveelheden koksroom en witte wijn erbij. Maten heb ik hiervoor niet, het gaat een beetje op de gok. Je kunt beter beginnen met een beetje wijn, want teveel vocht maakt de saus te nat en je kunt altijd later nog wat extra wijn toevoegen. Overigens gebruik ik vaak simpele kleine flesjes huiswijn van de AH, want ik drink niet veel witte wijn en voor de saus maakt het niet heel erg veel uit, maar een goed(koop) alternatief vond ik laatst in de Selection Clemence, een goedkope en hele zachte witte wijn die ook lekker bij deze maaltijd smaakt.
Dan laat ik het geheel op zacht vuur staan en een beetje inkoken tot de rijst klaar is.

De rijst wordt op borden geschept, de saus met champignonnetjes en groenten eroverheen en voor de finishing touch doch erg belangrijk voor de smaak wat parmezaanse kaas eroverheen, liefst verse die je zelf raspt (een wereld van verschil met de pakjes uit de winkel).

Er zijn overigens vele variaties en toevoegingen te bedenken; soms gooi ik er spekblokjes bij of stukjes kipfilet. Erg lekker zijn ook noten, zoals walnoten of pijnboompitten die je nog voor de saus kunt toevoegen, zodat ze wel kort even meebakken.

Hou er rekening mee dat de maaltijd best zwaar is. Een frisse salade o.i.d. kan lekker erbij zijn, maar voorgerechten e.d. zijn eigenlijk niet nodig.

In ieder geval is het naar mijn ervaring altijd een gangmaker en vindt iedereen het heerlijk. Simpel en snel, perfect toch?

Vanzelfsprekend

2006-10-05T16:15:00.000+02:00

We denken vaak dat zaken waar we dagelijks mee te maken hebben als vanzelfsprekend een onderdeel van onze wereld zijn. Dat er een heel proces, mensen, organisaties achter zitten, daar staan we zelden bij stil.

Ik woon al mijn hele leven in Amsterdam, met zijn drukke verkeer en vele stoplichten. Vandaag, tijdens een rit in de tram, zag ik op de Bilderdijkstraat hoe twee mannetjes in werktenues kwam aanwandelen met een gele ladder, deze tegen een stoplicht aanzetten, vliegensvlug uit hun zak een schroevendraaier toverden, de kast openschroefden, lampjes vervingen, de kast weer dichtschroefden, de ladder oppakten en verder wandelden. Het verkeer ging gewoon door. Nog nooit had ik ze gezien. Doen ze dit gewoonlijks 's nachts? Voor mij waren stoplichten altijd stoplichten, die waren er gewoon, die deden het gewoon - en ja, soms niet, dan hing er miraculeuzerwijs een jute zak over. Maar natuurlijk, lampjes moeten vervangen worden.

We nemen te veel zaken in deze wereld als vanzelfsprekend. Zelfs je eigen lijf. Ik denk er wel eens over na, als ik iets bezeerd heb en ik een zeurende pijn overhou. Hoe voelde het eigenlijk toen het nog geen pijn deed? Toen voelde ik eigenlijk niets, het deed het gewoon. Hoe graag zou ik dat op dat moment weer kunnen ervaren! Maar als de pijn dan ook weer weg is, dan ben ik ook deze overdenking vergeten. Maar stel nou dat een van je vermogens het zou begeven, dat je niet meer zou kunnen ruiken, horen, zien, voelen, praten of bewegen... Zou je dan niet denken: "Had ik er maar af en toe bij stilgestaan hoe heerlijk het is dat ik dit vermogen heb?"

Niets doet het zomaar. Geen stoplicht, geen mens.

Een lichtje is geboren

2006-10-05T16:09:00.000+02:00

Dinsdagochtend, of misschien was het wel net middag, kwam in Oss de nieuwste aanwinst voor onze familie ter wereld. Mijn neef Pepijn en zijn vrouw Hester kregen een kerngezonde zoon, die de naam Luca (brenger van licht) meekreeg voor zijn levensreis. Een lichtpuntje is het zeker.

Een litertje of wat lichter

2006-10-02T16:47:00.000+02:00

Vanochtend - ok, eerlijk is eerlijk, vanmiddag - toog ik weer naar het ziekenhuis om een vernieuwde poging te doen m'n bloed te laten prikken. Ik had mezelf goed warm ingepakt om de kans zo miniem mogelijk te maken dat de kou door zou dringen tot mijn armen en daarmee mijn aderen zouden vernauwen.
Natuurlijk (hoe kan het ook anders) zag Moeder Natuur hier blijkbaar een uitdaging in en kwam ik spontaan in een herfstdepressie terecht. Daarmee doel ik overigens op het weer en niet op mijn eigen gemoedstoestand. Die is nog altijd even vrolijk!
Van een spatje regen smelt je niet dus deed ik dappere pogingen me door de bui die me halfblind maakte te worstelen. Bij het Haarlemmermeerstation gaf ik het gevecht op en pakte de tram.
Gelukkig kreeg ik voorrang bij het lab omdat ik speciaal hiervoor terug moest komen (desondanks liep de geschatte wachttijd van vier minuten op tot twintig). Een jong meisje, nog bleek om de neus, moest mij prikken. Ik was enigszins argwanend, maar jong geleerd is oud gedaan want ze prikte in een keer goed en vulde buisje na buisje. Natuurlijk had de ader er bij het allerlaatste buisje geen zin meer in maar de zuster wilde niet nog een keer prikken en gelukkig had zij de langste adem, want uiteindelijk wist ze het buisje toch te vullen.
Dat is dan ook weer gedaan!
Hopelijk gaan de tests snel en heeft de dokter ze voor ze me woensdag moet bellen. Zorgen maak ik me niet, het zit eigenlijk altijd wel goed.

Rust in de tent

2006-10-02T16:25:00.000+02:00

Gisteravond zijn Vera en Henrique weer vertrokken. Vijf dagen lang mocht ik de tourguide spelen en de rol ging me nog aardig goed af.

Woensdagavond had ik een surprise dinner party voor het stel gepland en hoewel ze beiden erg moe waren van de vlucht, viel de verrassing in goede aarde. Met een stuk of twaalf man hebben we gedineerd in Tasca de Lisboa op de Jan Pieter Heijestraat en iedereen was blij Vera weer in de armen te kunnen sluiten.
Vrijdag zijn we naar de Heineken Experience gegaan, waar de geschiedenis van Heineken uitvoerig uit de doeken wordt gedaan en er uiteraard geproefd mag worden. Nu vind ik een biertje op zijn tijd best oke maar ben ik niet echt dol op Heineken dus die proeverij was snel gedaan maar het museum op zich was best de moeite waard.
Om het jolige met het serieuze te verenigen zijn we vervolgens naar het Anne Frank Huis gefietst. Ik was er al in jaren niet meer geweest (heb het dagboek gelezen in '92, in het ziekenhuis; waarschijnlijk had ik toen behoefte aan meer deprimerende verhalen dan mijn eigen om het maar te kunnen bagatelliseren). Het huis is eind vorige eeuw geheel opgeknapt en het aanzien greep me toch weer. De tentoonstelling is bovendien uitgebreid met hedendaagse zaken en daardoor wordt het verhaal in een breder perspectief gezet. Stof tot nadenken biedt het zeker.
Later op de avond zijn we uit eten gegaan bij La Portugalia in de Kerkstraat waar Vera tijdens haar tijd in Amsterdam meerdere keren per week kwam en vrienden sloot met de eigenaren.

Verder hebben we het veelal rustig aan gedaan. Zondagavond vertrok het stel weer, en dat ging met de nodige zenuwen gepaard. Eenmaal op Lelylaan realiseerde Vera zich dat ze haar trouwring was vergeten en dus moesten we terug naar huis om die te halen. Eer we goed en wel op Schiphol waren, was het ruim een uur later en werd het rennen, vliegen, haasten. Maar ze hebben het gered.

Dus ik heb weer het rijk voor mezelf en ben blij toe. Het was erg gezellig, daar niet van - al is een pasgetrouwd stel zo klef als honing.. pfff.... Maar ik heb m'n huis dit jaar wel erg vaak uitgeleend aan anderen en vind het nu weer mooi geweest.

Het is weer van mij!

Een ezel...

2006-09-27T14:53:00.000+02:00

...stoot zich niet twee keer aan dezelfde steen, zeggen ze. Deze ezel helaas wel. Alleen is in dit geval de steen een muur en had het een mug moeten zijn.
Volg je me niet meer? Ik zal het uitleggen.
Bijna twee maanden geleden, tijdens een heerlijk Hollands hittegolfje, werd ik de halve nacht geteisterd door een mug. Om een uur of zeven, het was al licht, opende ik verstoord een oog en zag het ongedierte vrolijk op de muur langs mijn bed zitten. Met mijn slaapdronken kop richtte ik mij op en plantte met grote snelheid mijn hand op de plek waar de mug zou zitten. Helaas verscheen er geen rode afdruk ten teken dat de stoorzender ten onder was gegaan. Er schoot echter wel een vlammende pijn door mijn linkerwijsvinger, die ik, vermoed ik, in de confrontatie met de muur te ver naar achter had gebogen. De dagen erna zwol mijn vinger op tot een onappetijtelijk worstje met een bijpassende paarse gloed. Met behulp van zalfjes en terdege mijn linkerhand ontzien, herstelde de vinger langzaam. Met de nadruk op langzaam, want na twee weken kwam de buiging pas weer een beetje in de buurt van de andere vingers. En tot op de dag van vandaag bleef het een gevoelige plek.
Waarom dan die ezel? Je raadt het waarschijnlijk al. Met de wederom aantrekkende temperaturen had ik vrolijk de ramen opengezet en had zo'n miniscuul klein stuk ongeluk zich wederom toegang weten te verschaffen tot mijn slaapkamer. En dus begon de dans vannacht weer, waar het beestje uitgelaten zoemend om mijn hoofd heen dartelde en ik mijn oor bont en blauw sloeg in de hoop het misbaksel te vermorzelen. Maar het bleef niet bij mijn oor. Eenmaal opgestaan ontwaardde ik het insekt op mijn muur en pakte ik enthousiast een doekje om hem mee te pletten. Wederom.. kwam ik niet in aanraking met de mug, maar wel met de muur. Met mijn linkerwijsvinger om precies te zijn. En dus begint het verhaal weer van voren af aan. Waarschijnlijk was het niet dezelfde mug en dus niet dezelfde steen. Helaas was het wel dezelfde vinger en dezelfde stommiteit.

PS Om het drama compleet te maken, moest ik vandaag naar het VU voor mijn jaarlijkse controle. Bloed moet er altijd geprikt worden, dus ik stroopte al als een prof mijn mouwen op. Maar de vaatjes waren te klein en na vier keer prikken gaven ze het op. Volgende week mag ik terugkomen. Bont en blauw.

Het grote moment

2006-09-20T01:21:00.000+02:00

Maar het belangrijkste moment, de gehele reden van mijn reis (behalve m'n vriendin weer zien natuurlijk), was de bruiloft van Vera en Henrique. En ze was een sprookje!

(Overigens, het is haar vader op de foto hoor, niet Henrique!!!)

Het maken van wijnen

2006-09-19T18:30:00.000+02:00

Speciaal voor randpapa Berend maakte ik in Portugal tijdens ons bezoek aan een wijnmakerij een aantal foto's van het oude systeem wat zij gebruikten om wijn te flessen en te kurken.

Het was een interessante bezienswaardigheid, deze wijnboerderij, waar witte, rode en speciale Portugese 'groene' wijn wordt gemaakt (o.a. Lancers en Piquita, als ik het goed heb onthouden).
In grote schuren stonden enorme vaten wijn, bijna verscholen achter dikke spinnenwebben, te rijpen.

En natuurlijk daarna proeven! Dat hoef je mij geen twee keer te vertellen... ;-)

Hoe verschillend...

2006-09-12T11:18:00.000+02:00

Het viel me op toen ik hier aankwam. We moesten een tussenstop maken in Oporto om wat passagiers af te laten en nieuwe toe te voegen. Toen we weer vertrokken richting Lissabon, zag ik dat langs de ren- en landingsbanen, slechts gescheiden door een simpel hekwerk, verscheidene huizen stonden. De was hing te drogen, de stoffige tuintjes zuchtten onder de hitte... hier wonen mensen. Terwijl wij in Nederland lopen te klagen over vijfde banen en geluidsoverlast, barrieres, vliegverboden (kan ik overigens totaal inkomen, hoor), wonen hier mensen zij het vredig of niet samen met deze luidruchtige stalen vogels.

Hier bij Vera komen ze ook heel laag over; het vliegveld van Lissabon ligt midden in de stad. Huiveringwekkend hard klinkt het soms en tegen wil en dank moet ik iedere keer denken aan de Bijlmer.

De dieren lijken er geen last van te hebben. Door het gras dat de banen op het Oporto vliegveld van elkaar scheidt huppelde een konijntje en terwijl wij stonden te wachten voor take-off, vloog er een valk op, alsof hij ons wilde uitdagen voor een wedstrijdje...

A Lisboa...

2006-09-11T23:11:00.000+02:00

Veilig en wel aangekomen dus. Ik werd verwelkomd door een stralende zon en een eveneens stralende Henrique, die me kwam ophalen van het vliegveld. Vera was nog aan het werk, dus het werd een ware test van ons beider geduld. Gelukkig snapte Henrique dit ook, die meteen naar het Hard Rock reed waar ik zwarte dansende haren op me af zag rennen en twee vertrouwde armen die ik bijna een jaar niet meer had gevoeld, om me heen voelde slaan. Dat had ik gemist!
Bijkomend aan een tafeltje kwam er plots een delegatie servers aanzetten met een prachtige bos bloemen... Voor mij! Ze is gek, maar daarom hou ik ook zo van haar.

Nu zit ik hier, in een heerlijk appartement, midden in Lissabon. Ik heb mijn eigen kamer met tweepersoonsbed, een luxe, want inmiddels is Henriques familie ook gearriveerd voor de bruiloft en dus slapen Vera en Henrique nu op een luchtbed in de woonkamer en Henriques moeder op de bank. Ik mocht mijn bed niet afstaan.

Ondertussen genieten we met zijn allen van het mooie weer (ruim 30ºC), de omgeving - we zijn al naar Sintra, Cascais, half Lissabon, Estoril en de vandaag de Zoo geweest. Wanneer Henrique met de stoere motor gaat, grijp ik mijn kans schoon. Niets is zo heerlijk als in deze hitte met 60, 80, 120 of soms zelfs 140 km p.u. over de snelweg te scheuren. Gelukkig weet meneer wat hij doet.

Uitslapen doen we ook, wat gewoonlijk tot effect heeft dat we pas rond enen de deur uit zijn. Zes mensen die moeten douchen... het kost tijd. Gelukkig heb ik genoeg boeken meegenomen. Het tempo hier ligt sowieso lager; van Vera wist ik al dat ze notoriously laat is, maar die Brazilianen kunnen er ook wat van. Vaak wordt er na twee uur wachten opeens geroepen dat we gaan, ´kom op, schiet op´, waarop ik de deur uit schiet en vervolgens nog tien minuten sta te wachten.
Ach, je went eraan.

Woensdag is de beruchte bachelor party, donderdag de verjaardag van Vera´s vader, vrijdag gaan we lekker ontspannen zodat Vera zaterdag goed uitgerust is voor de bruiloft! Er zijn al weddenschappen afgesloten dat Vera te laat zal zijn op haar eigen huwelijk... It´s a sure bet, I think.

Nog een week, dan kan ik hard aan het werk. Maar, het kersje op de taart is wel dat de Kaners (immers zijn ze dan getrouwd) hun honeymoon afsluiten met een aantal dagen Amsterdam. De feestvreugde is dus nog niet helemaal voorbij...

Let's fly away... vakantie!

2006-09-06T23:37:00.000+02:00

Morgen is het zover. Na ruim anderhalf jaar niet op vakantie te zijn geweest, komt het er dan toch eindelijk weer eens van. Bestemming: Lissabon, Portugal. Niet zomaar, want Vera gaat trouwen. Maar het feit dat ze zich settelt, betekent niet dat ze tot rust komt: als ik haar mag geloven is de volle week al ingepland met tripjes, feestjes, etentjes en allerlei verrassingen. Waarschijnlijk heb ik na de vakantie weer vakantie nodig...
Desondanks heb ik er ontzettend veel zin in. Tas is gepakt, huis is opgeruimd. Nu maar hopen dat m'n e-ticket en Nederlandse Identiteitskaart ipv paspoort geen problemen opleveren... I'm good to go!

Back on the 18th.

Rust

2006-09-03T11:57:00.000+02:00

Soms is het heerlijk de mogelijkheid te hebben er even tussenuit te knijpen. Rust, in m'n kop, in m'n omgeving, dat wilde ik. En dus toog ik na een enerverend weekje Amsterdam naar Brabant, om daar tussen het groen in Veen lekker bij te komen.
Eerst met mijn moeder in Den Bosch nog tevergeefs gezocht naar een jurkje voor Vera's bruiloft - maar we kwamen wel met twee paar schoenen voor haar thuis, dus helemaal nutteloos was ons bezoekje niet, gelukkig!
Verrukkelijk gegeten, zoals altijd (mama kan goddelijk koken), en toen als een prinsesje bijgeslapen; wat was ik moe!
Nu is het huis stil; mama en randpapa zijn naar Berend's tante in Enschede als ik het goed heb. Ik heb Vivaldi opgezet, een grote pot thee gezet en ga me zo settelen op de bank met een fijn boek voor een uurtje ofzo, om daarna dan toch nog maar even wat tikwerk te verrichten. Rust duurt altijd maar zo lang, en stiltes moet je grijpen!

Klusvrouw

2006-08-30T19:18:00.000+02:00

Een rustdag betekent niet per definitie dat je stil hoeft te gaan zitten... In mijn geval moest ik een aantal dingen regelen en besloot er meteen een klusje aan toe te voegen, namelijk het ophangen van mijn fotolijstjes!

Ze hangen nog een beetje scheef, ik weet het, maar toch niet verkeerd, toch?
Zo was het toch nog een productief dagje!!!

Knallen!

2006-08-30T10:50:00.000+02:00

Non-productiviteit sloeg met de oplopende druk al snel om in goede productiviteit.
Zondag knalde ik in twee uurtjes het gevraagde persbericht voor HRC en tevens een artikel over de Parijse waaiermaakster voor Leven in Frankrijk eruit, waar ik al weken tegenaan had lopen hikken. Ach, voorbereiding in het hoofd is al het halve werk, denk ik dan maar ;-)
Maandag moest eindelijk de persdatabase die ik moet uitbreiden eraan geloven. Ik had er al een paar keer even aangezeten, maar kon geen doorzettingsvermogen vinden. Maar met de belofte in m'n achterhoofd dat ik dinsdag de managers van wie ik de opdracht had gekregen moest bellen, heb ik er alsnog flink mijn tanden in gezet.
Natuurlijk gaan die dingen altijd trager dan gedacht; vooral het zoeken naar geschikte freelancers was een tijdrovend werkje. De telefoontjes die ik maandag wilde plegen, verschoven daarmee naar dinsdag.
En dus zat ik gister eerst de halve dag aan de telefoon om alle gegevens te checken, om me vervolgens blind te staren op m'n computerscherm, waar ik alle gegevens in de database moest zetten. Niemand die nu nog kan zeggen dat ik een leek ben met Excel!
Uiteindelijk was ik rond een uur of zeven klaar, om me te realiseren dat mijn huis eruit zag alsof er een orkaan doorheen was gegaan. Dus schouders eronder: stofzuigen, afwassen, lakens verschonen, vloer boenen om een uurtje later in ieder geval te kunnen genieten van alles wat blonk!
Vandaag dus maar een semi-rustdag ingepland, er staat een aantal (niet-journalistieke) taken op me te wachten waar ik me dan eindelijk aan kan wagen. And so life continues...

Geluk

2006-08-27T01:39:00.000+02:00

Soms overvalt het je wanneer je het niet verwacht.

Vanavond kwam Kalina eten. Stom genoeg was ik vergeten de noodzakelijke creme fraiche te halen voor de saus, dus fietste Ka snel naar de Albert Heijn. Terwijl ik daar zat, op de bank in het raam, rustig groente te snijden, terwijl een lekker muziekje de ruimte vulde, en ik in de verte het silhouet van mijn vriendin het huis weer zag naderen, voelde ik mij opeens intens tevreden. Er was niks bijzonders aan de hand, maar ik realiseerde me dat ik erg gezegend ben in dit leven, met lieve vrienden, fantastische (rand-) ouders ;-) en een heerlijk huis. Er kan veel misgaan, maar ik heb een erg stevig vangnet en dat voelt erg fijn. Soms zit geluk in een klein, onopvallend hoekje.

Een weekje non -productiviteit

2006-08-25T12:04:00.000+02:00

Soms heb je van die dagen dat er maar weinig uit je vingers komt. Of lijkt te komen, misschien.
Dit was zo'n week vol van die dagen.

Maandag was een verloren dag vanwege een lunch met mijn voormalige manager en een vriendin; bovendien moest ik tevens naar de ABN Amro om een nieuwe rekening te openen.
Dinsdag heb ik wel gewerkt, maar voornamelijk research gedaan, waarbij ik altijd aan het einde van de dag het gevoel heb dat ik geen cent ben opgeschoten, omdat er veel het brein in is gegaan, maar weinig uit de vingers is gekomen.
Woensdag moest ik naar de rechtbank met de huisbaas en was al bekaf toen ik thuiskwam. Toch nog even m'n schouders onder een aantal taken gezet, maar echt vlotten wilde het niet.
Gisteren had ik mijn wekker om half negen gezet om een productieve dag te hebben, maar ik was totaal bekaf en sliep er gewoon doorheen. Toen ik eenmaal op was gestaan, heb ik het grootste gedeelte van de dag besteed aan aantekeningen doorlezen over de waaiermaakster uit Parijs en verdere achtergrondinfo vinden. Wel productief, want ik heb nu pas het idee dat ik het allemaal snap, maar er staat nog steeds niets op papier. Verder heb ik het artikel van de slotenmakers wederom aangepast aan de wensen van de marketingman van het bedrijf.

En dan vandaag. Heel braaf had ik mijn wekker gezet om negen uur en heel braaf kwam ik er ook uit om te gaan werken, tot ik daadwerkelijk mijn hoofd oprichtte en een barstende koppijn en een golf van misselijkheid voelde. En dat zonder drank!
Die telefoontjes moeten dus maar even wachten. Het wordt nu even de bank, een kop thee en een deken en hopen dat dit heel erg snel overgaat. Als freelancer kun je het je volgens mij eigenlijk niet permitteren om ziek te zijn...

Ouderwetsch naaien in een nieuwerwets jasje

2006-08-24T14:59:00.000+02:00

Weer zo'n grappig berichtje. Het nieuws op zichzelf is niet bijster opvallend; een dergelijke actie kun je wel van de Hema verwachten, denk ik. Maar de tekst op het pakje deed mij wel in de lach schieten!

Ayaan's takenlijstje

2006-08-22T15:54:00.000+02:00

Deze stond in de NRC Next van 21 augustus 2006:

Nu ben ik zelf ook geen fan van Verdonk, maar hier kon ik toch best wel om lachen... ;-)
Vooral om die 'ouwe heks'...

Gefeliciteerd randpapa!

2006-08-19T16:16:00.000+02:00

Er is er een jarig, hoera, hoera, dat kun je wel zien, dat is Berend! Gefeliciteerd randpapa, ik hoop dat het gezellig is (was?) met al het bezoek. Volgens mij zit het weer in ieder geval mee! Heel veel liefs, je RD ;-)