A year to be selfish

Happy 2009!

2008 was een enerverend jaar. Met een nieuwe baan en het einde van een baan, met een grote liefde en een gebroken hart, met nieuwe vriendschappen, met lachen en huilen, met vallen en opstaan, met ruzie en bijleggen.

Of ik iets in 2009 anders zou willen doen, weet ik niet. Van iedere ervaring leer je. Spijt heeft geen zin. Goede voornemens geloof ik niet in, die zijn er alleen om verbroken te worden. Dan zou ik me moeten voornemen om aan te komen, minder plezier te hebben, minder te leren, niet zoveel waardevolle vrienden te hebben en mijn familie minder te waarderen.

Wat ik het afgelopen jaar meer heb gedaan, is voor mezelf kiezen. Zo vaak doen we dingen omdat we de verplichting voelen of omdat we bang zijn een ervaring te missen, omdat we bang zijn dat anderen ons anders saai, zielig of eenzaam vinden. Maar al die hooggespannen verwachtingen zijn zo vermoeiend.

Al in november begonnen de vragen te komen: "Wat gaan we doen met Oud en Nieuw? Gaan we naar een feest, vieren we het thuis? Waar kijken we vuurwerk?" En steeds vaker vraag ik me af: wat is er mis met niets plannen?

Koninginnedag vierde ik dit jaar thuis, in m'n eentje en ik genoot ervan. Voor een keer geen drukte, geen dronken joelende mensen, niet heen en weer gedouwd worden over de grachten, Thuis in m'n raam heb ik bootjes gekeken, in alle rust.

Zo ook Nieuwjaar. Weliswaar bij vrienden, met een heerlijk diner, champagne en oliebollen. Maar alles mocht en niets was verplicht. Vuurwerk heb ik vanaf drie hoog uit het raam gekeken en toen om half twee de moeheid me overviel, heb ik m'n fietsje gepakt en m'n bed opgezocht.

Juist de verplichting dat de feestdagen leuk moeten zijn, het voorgaande jaar moeten evenaren, dat je een goed verhaal te vertellen moet hebben aan je vrienden, stemt me al moe voordat ik eraan begonnen ben. Al die gespannen verwachtingen zorgen voor stress, druk en veelal achteraf een teleurgesteld gevoel.

Misschien doe ik dit jaar wel niet aan Koninginnedag, Bevrijdingsdag, Pasen, Pinksteren, Sinterklaas, Kerst en Oud en Nieuw. Of doe ik in ieder geval net alsof het ieder ander gezellig dagje zou kunnen zijn. Dan kan het alleen maar meevallen, toch?

Heb ik toch nog een voornemen voor 2009.

#

One little piggy...

Het is een rare gewaarwording wanneer het nieuws je inhaalt.

Nog geen week geleden zat ik in Genève, waar Roos en ik in een parkje een man op een krukje zagen zitten. Niets bijzonders, ware het niet dat de kinderwagen naast hem gevuld was met stro en op het gras een klein biggetje lag te slapen. We stonden stil, verrast door dit ongewone zicht. Roos sprak hem aan terwijl ik een foto maakte. De man kwam uit Duitsland en vond het goed als we een foto maakten in ruil voor wat kleingeld. Ik dacht nog dat het een innovatieve manier voor een zwerver was om aan geld te komen, aangezien je ongetwijfeld genoeg verwonderde blikken en aanspraak zou krijgen.



Vanmiddag keek ik op Nu.nl en trok een redelijk opvallend nieuwsbericht mijn aandacht. Pas toen ik het aandachtig begon te lezen, realiseerde ik me de connectie.

Politie redt dronken varkentje
Uitgegeven: 15 juli 2008 11:38

VENETIE - De Italiaanse politie heeft een varkentje van slechts enkele maanden oud gered uit handen van een dronken Duitser.

Een aantal passanten had de politie gebeld omdat de man met het varkentje in een kinderwagen door het centrum van het Noord-Italiaanse Verona trok en het kleine zwijn dwong bier te drinken.

Man en varkentje zijn meegenomen naar het politiebureau. Het roze varkentje was al behoorlijk bedwelmd en is ter ontnuchtering overgedragen aan de dierenbescherming, zo meldde het Italiaanse persbureau ANSA dinsdag.

Tegen de Duitser is aangifte gedaan wegens dierenmishandeling.

(c) ANP

Het kan niet anders dan dat dit dezelfde man betrof. Ik ga er in ieder geval niet vanuit dat er veel Duitse zwervers met kleine biggetjes in kinderwagens rondlopen en aangezien de Noord-Italiaanse grens slechts uren verwijderd is van Genève... Ik hoop maar dat onze twee frank niet in het biggetjesbier is gaan zitten.

Call me Miss Supertramp

Soms kan een film iets triggeren, een gevoel bij je losmaken van herkenning, van verlangen, van verdriet of geluk, van heimwee. Het gebeurt niet vaak, ik heb het sneller bij boeken waar mijn eigen invulling, gedachten de ruimte hebben om het dicht bij m'n hart te laten komen.

Vorige week zag ik Into the Wild, een film van Sean Penn over het leven van Christopher McCandless, die zichzelf omdoopte tot Alexander Supertramp. Een film over een tocht naar het onherbergzame Alaska, maar eigenlijk de zoektocht naar zichzelf, de essentie van het leven en van geluk. Een jongen die eenzaamheid niet wilde kennen, dacht dat liefde van anderen ondergeschikt was aan de zin van het leven.



Alaska was zijn eiland, zoals ik dat altijd noem. De behoefte aan het eiland, een plek om tot bezinning en rust te komen, ver weg van wat mensen van je willen en verwachten, van verplichtingen en beslommeringen. Het is misschien een fata morgana, een idylle. Zou alles echt van je afvallen als je daar bent, of neem je uiteindelijk je sores met je mee? Je kunt vluchten van je leven, maar kun je vluchten van jezelf? Om jezelf te leren kennen hoef je misschien niet naar de andere kant van de wereld te reizen, maar moet je leren naar jezelf te kijken,

Daarentegen zit in m'n leven een constante ruis, van werk, mensen om me heen. Een onrust: geen tijd om naar mezelf te luisteren, want over een uur moet ik naar een afspraak, morgen moet die klus af en die vriendin heeft ook een luisterend oor nodig.

Een sterk verlangen naar dat eiland komt op de meest waanzinnige momenten boven.
Wat houdt je dan tegen? Angst, lafheid, realiteitszin.
Kan ik een Supertramp worden? Wie weet. Dat eiland komt nog wel.

Rust

In de drukte van werk en sociale activiteiten gaat het soms aan je voorbij hoeveel tijd en energie je eigenlijk in dingen steekt. Mijn lontje voelde bij lange na nog niet uitgebrand, maar het feit dat ik nog geen vooruitzicht had op vakantie begon me wel zorgen te baren.
Vrienden met relaties, single vrienden die met ouders op vakantie gingen... Misschien moest ik maar in mijn eentje gaan?

Vorige week sprak ik met m'n nichtje, die door de functie van haar vriend in Zwitserland woont. Eerder had ze al een jaar in Londen gebivakkeerd en in Parijs, waar ik haar ook was wezen opzoeken. Aan Vevey was ik echter nog niet toegekomen, terwijl ze daar toch al dik een jaar woonde. Een paar dagen naar haar toegaan, leek opeens een uitstekend plan. Gelukkig dacht zij daar hetzelfde over, alleen... ik kon eigenlijk alleen deze week komen.
Een gesprek met mijn manager en een bezoek aan de Easyjet site later was het rond.

Vevey, een uurtje van Genève af, bracht de weldaad die ik zocht. Rust, stilte, ontspanning. Ontbijten op het dakterras, fietsen door het dorp, uitwaaien aan het meer. We maakten een lange wandeling vanuit Puidoux in de bergen over Chabrix door de wijnvelden terug naar Vevey. Omringd door druivenranken, in de stralende zon en uitzicht over het meer van Genève, spraken we over familie, vrienden, liefde, geloof. Ik realiseerde me hoezeer ik haar had gemist, ons contact, de stilzwijgende band waarbij we zo liefhebben wie de ander is, hoe zeer we ook verschillen van elkaar. En ik realiseerde me hoezeer ik de afstand en rust nodig had van de dingen thuis.

Het voelt alweer bijna alsof ik nooit weg ben geweest. Maar wanneer ik het gevoel krijg de vat op de dingen kwijt te raken, probeer ik terug te denken aan dat moment in de wijnvelden, waar alles even simpel, onbezorgd en gelukkig was.

There is a pleasure in the pathless woods,
There is a rapture on the lonely shore,
There is society, where none intrudes,
By the deep sea, and music in its roar:
I love not man the less, but Nature more,
From these our interviews, in which I steal
From all I may be, or have been before,
To mingle with the Universe, and feel
What I can ne'er express, yet cannot all conceal.

Lord Byron

Ochtendmeditatie

Als kind (dat is nog niet zo lang geleden, houd ik mezelf voor) had ik het geluk dat ik iedere dag kon beginnen met een fietstocht door het park. Ons huis lag in de Zocherstraat, een zijstraat van het Vondelpark. Voordat ik goed en wel op de fiets zat, was ik al tussen de bomen. De basisschool lag in Zuid, aan de andere kant van het park, maar gelukkig kon ik de laatste vijf minuten stad door rustige straten fietsen. Op de terugweg stopte ik vaak bij de Mulder boekhandel op de Cornelis Schuytstraat - toen bestonden mobieltjes nog niet, maar m'n moeder wist vaak dat ik daar zat, m'n zakgeld uitgaf of gewoon met m'n hoofd in de boekenkast en m'n gedachten in een verhaal zat.

Toen ik naar de middelbare school ging, had ik het nog beter. Die lag - en ligt overigens nog steeds - tegenover Paradiso, een steenworp afstand van het park. Ik hoefde alleen over het Max Euweplein te fietsen en ik was er.

Met m'n diploma op zak, 19 jaar jong, nam ik een jaar vrij en ging werken bij het Hard Rock Cafe, toevallig gelegen aan, jawel, het Max Euweplein. De welbekende route naar school werd de welbekende route naar werk.
Later ging ik studeren in Utrecht, maar woonde nog steeds in Amsterdam en werkte nog steeds bij het Hard Rock. Mijn meditatietochtje verdween dus niet.
Pas na ruim zeven jaar verliet ik het cafe, de thuisbasis en begon aan een nieuwe baan in Amersfoort, die snel overging in een nieuwe baan in Hoofddorp. De route naar het Centraal Station was altijd druk, chaotisch, de route naar Lelylaan was saai en kil.

Tot ik ontdekte dat ik ook door het Rembrandtpark kon fietsen: deze leidde me een groot deel naar het station. Ik heb m'n ochtendritueel terug. En wanneer ik tussen acht en negen op de fiets zit, het gras nog vochtig is, de mensen nog knipperend met de ogen, kan ik zo ontzettend genieten van de merels die er triomfantelijk met een worm vandoor hoppen, de eendjes die in de poeltjes van gevallen regen dobberen en de konijntjes die nog niet doorhebben dat de mensen al wakker zijn en het tijd voor hun holletje wordt.
Het Rembrandtpark lijkt een baken van rust en de vijf minuten die ik nodig heb om het te doorkruisen zijn eigenlijk nooit genoeg.

Vandaag fietste ik sinds lange tijd weer eens door het Vondelpark. Deels opengebroken, altijd druk, nieuwe kunst die me verraste... Maar toch was het weer even thuis.

Dat geldt overigens niet voor boekhandel Mulder en het Barlaeus. Beiden grondig verbouwd - mooier en gelikter misschien, maar ik vond de afbladderende muren en oude houten deurposten van zowel de boekhandel als de middelbare school een stuk aantrekkelijker. Het zal de nostalgie wel wezen.

Food for thought

If you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you,
If you can trust yourself when all men doubt you
But make allowance for their doubting too,
If you can wait and not be tired by waiting,
Or being lied about, don't deal in lies,
Or being hated, don't give way to hating,
And yet don't look too good, nor talk too wise:

If you can dream--and not make dreams your master,
If you can think--and not make thoughts your aim;

If you can meet with Triumph and Disaster
And treat those two impostors just the same;
If you can bear to hear the truth you've spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to, broken,
And stoop and build 'em up with worn-out tools:

If you can make one heap of all your winnings
And risk it all on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breathe a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: "Hold on!"

If you can talk with crowds and keep your virtue,
Or walk with kings--nor lose the common touch,
If neither foes nor loving friends can hurt you;
If all men count with you, but none too much,
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds' worth of distance run,
Yours is the Earth and everything that's in it,
And--which is more--you'll be a Man, my son!

Rudyard Kipling